این شعر را دوستم "سیخونک" برای درج در وبلاگ فرستاده با هم میخوانیم.

ملاحسنی به خبرنگار ایسنا گفته است:" من تا كنون 165 جنگ انجام داده‌ام و 16 بار در زمان طاغوت جنگ مسلحانه كرده‌ام كه در ايران نمونه ندارد."

ــ این حرف آدم را یاد دائی جان ناپلئون میاندازد و جنگهای کازرون و ممسنی. نمیدانم چرا فکر میکنم ملا حسنی یک مش قاسم هم دارد.

آرش سيگارچي به 14 سال حبس محكوم شد، ايسنا

ــ بی تربیتی نباشد آدم دلش میخواهد بریند به ریش رئیس قوه قضائیه این مملکت که تا دیروز برای جمعی از وبلاگ نویسان اشک تمساح میریخت.

آصفى: دليلى ندارد آمريکا وارد مذاکرات ايران و سه کشور اروپايى شود، ايرنا

ــ موش تو سوراخ نمیرفت یه جارو هم می بست به دمبش.

پاپ جان پل دوم، رئیس تشکیلات کلیسای کاتولیک در واتیکان به علت عود بیماری آنفلوآنزا مجددا به بیمارستان منتقل شد. پاپ 84 ساله سه هفته پیش به مدت ده روز در بیمارستان بستری بود. رادیو فردا

پس از 5 سال مبارزه پارلمانی همراه با جنجال وسيع اجتماعی سرانجام تونی بلر به قول خود جامه عمل پوشاند و پارلمان تحت اکثريت حزب کارگر به منع شکار روباه با سگ صورت قانونی داد. بی بی سی

راستش ما سگها از اولش هم با شکار روباه مخالف بودیم، به این دلیل ساده که اصلا گوشتش قابل خوردن نیست. خود این انگلیسیهای استخوان کج نادرست برخی از برادران و خواهران ما را برای شکار روباه تربیت کردند و مدت دویست سال است که این عمل غیر انسانی و غیر سگی را انجام میدهندو حالا هم در اثر فشار سازمانهای طرفدار روباه مجبور شدند آنرا غیر قانونی کنند. بنده این را نوشتم تا خدمتتان عرض کنم ما سگها در جنایات بشر نقشی نداریم و نداشته ایم و تعجب که بشر وحشیگری را به ما منسوب میکند حال آنکه به نظر من و تمام جانوران بری و بحری از انسان وحشی تر خداوند موجودی نیافریده است، مثلا شما کدام حیوانی را دیده اید که در روز مخصوصی از سال با قمه بزند به فرق سرش و خودش را تکه پاره کند؟ در پایان این روز خجسته را به تمام روباه های انگلیسی تبریک عرض میکنم.

با احترامات سگی، بیــــــــــلـی

وقتی بلوط

تداعی جنگل نیست،

سلاله ام در عبور کاهلا نه ی تاریخ

خون و خنجر را مرور می کند

و من که صبورترین مرد تبارم بودم

تبعیدی همیشگی این جهان شدم.

نخستین تجربه برفی بیلی برایم جالب بود. وقتی بیرون رفتیم با شگفتی به برف که همه جا را پوشانده بود نگاه کرد، یک نگاهی هم به ما انداخت که فلانی این چیز سفید چیه؟ بعد کنجکاو و با احتیاط روی برف راه افتاد، راه رفتنش خیلی خنده دار بود که نمیتوان شرحش داد. دو قدم برمیداشت، می ایستاد، نگاهی به من و نگاهی به برف میکرد، بعد کشف کرد عجب حالی دارد راه رفتن و دویدن روی این فرش مخملی سفید. شد عین بچه ها که دیوانه ی برفند، ول کن نبود و گر چه میلرزید، خیال خانه آمدن را نداشت، انگار تنها او بود که جهان برفی را کشف کرده است.

مشکل خط فارسی را در این دنیای مجازی هم وبلاگ نویسان میدانند و هم آنهایی که به جای قلم و کاغذ از ورد استفاده میکنند تاکنون خیلیها به این موضوع پرداخته اند و بنده از تکرار آن خودداری کرده و به راه حلی که بنظرم میرسد میپردازم، دستکم تا زمانی که فکری بحال این کمبودها بشود. معمولا در اکثر کشورها دولتها با سرمایه گذاری و تشکیل هیاتهای صاحب نظر مشکلات خط و زبانشان را در اینترنت حل میکنند، اما متاسفانه جمهوری اسلامی توان و سرمایه اش را در راه مسدود کردن و خریدن تکنولوژی راههای فیلترینگ سایتها و وبلاگها بکار میبرد و نباید از این امامزاده انتظار معجزه داشت. پیشنهاد من برای نوشتن:

بجای فعل حال می روی، می گویی نوشت میروی، میگویی.

بجای فعل گذشته، می رفتم، می گفتم نوشت میرفتم، میگفتم.

در حالت جمع بجای دیدنی ها نوشت دیدنیها

در جمله های پرسشی یه جای چه می خوانی؟ نوشت چه میخوانی؟

در اسم و صفتهای مرکب مثلا بجای گل رخ نوشت گلرخ.

البته این پیشنهاد تازگی ندارد و من در سایت شهروند هم دیده ام که از چنین شیوه ای استفاده میکنند. حسن این کار در این است که به نوشتن سرعت میبخشد و در عین حال متن بر صفحه مانیتور زیباتر خودش را نشان میدهد. دیده ام که هادی خرسندی هم سالهاست بجای مثلا و احتمالا مینویسد مثلن و احتمالن. خیلی دوست دارم نظرتان و پیشنهادات دیگر را در این زمینه بدانم.

برای خواندن پاسخ داريوش آشوری به پرسش درباره فارسی نويسی در اينترنت اینجا را کلیک کنید

انتخابات پارلمان دانمارک تمام شد. همانطور که پیش بینی میشد، نخست وزیر و دولت فعلی یک دوره چهار ساله دیگر در قدرت میمانند. مفسرین سیاسی انتخابات این دوره را به دودلیل تاریخی! نامیدند. اول اینکه حزب "چپ" برای اولین بار در صدساله ی اخیر توانست دو دوره پیاپی دولت را تشکیل بدهد و دلیل دیگر شکست افتضاح آمیز سوسیال دموکراتها از زمان جنگ جهانی دوم تا به امروز بود. شب گذشته رهبر سوسیال دموکراتها در نطق کوتاهی که در جمع هوادران و اعضای حزب ایراد کرد، تمام مسئولیت شکست در انتخابات را بعهده گرفت و اعلام کرد از مسئولیت رهبری حزب کناره گیری میکند و جایش را به نسل جوان و پر انرژی حزب میدهد. بنظر میرسد انتخاب رهبری جدید با جنگ قدرتی که حدود پانزده سال است سوسیال دموکراتها را فلج کرده است، به سادگی و بدون تصفیه پیش نخواهد رفت چرا که دو جناح سوسیال دموکراتها با دو خط فکری متفاوت تا کنون نتوانسته اند با هم کنار بیایند و برنامه ای منسجم ارائه دهند. این اختلاف بر سر مشی و پرنسیب های سوسیال دموکراسی است که جناحی با شعار بازگشت به ریشه های قدیمی و نزدیکی به حقوق بگیران، بویژه کارگران، جناح رقیب را متهم به راست روی و نزدیکی برنامه و سیاست شان به احزاب محافظه کار میداند. برخی از کارشناسان سیاسی بر این عقیده اند که احزاب سوسیال دموکرات اروپا هم در آینده نزدیک به سرنوشت سوسیال دموکراتهای دانمارک دچار خواهند شد و میگویند که رای دهندگان اینروز ها تفاوت اساسی و محسوسی را بین برنامه و سیاستهای سوسیال دموکراتها با احزاب راست و محافظه کار نمی بینند. از شگفتیهای انتخابات این دوره، بالا رفتن آرای "چپ رادیکال" (حزبی که من به آن رای دادم ) بود. انتخاب کنندگان 9،2% آرای خود را بنفع رادیکالها به صندوق ریختند و هفت کرسی به نه کرسی سابق این حزب افزوده شد و امروز "چپ رادیکال" با 16 نماینده پنجمین حزب بزرگ دانمارک است. "حزب دموکرات مسیحی" با از دست دادن چهار نماینده بازنده بزرگ این انتخابات بود.

پی نوشت: این گزارش را به سبک خبرنگاران بی بی سی نوشتم. ساعت چهار و نیم باید مسابقه ایران و بحرین را که از تلویزیون آلمان مستقیم پخش میکند ببینم و ساعت هشت شب، دانمارک و یونان.

جدول نمودار انتخابات سال 2005 دانمارک

برخی از دوستان از طریق ایمیل و پیام نوشته بودند به دلیل فیلترینگ سایت خبرنامه گویا نتوانسته اند نامه سرگشاده به نسل امروز را بخوانند، لذا آن را اینجا هم می آورم.

دوستان جوان!

این نامه را زمانی به شما می نویسم که جمهوری اسلامی بیست و ششمین سالگرد انقلاب را با "دهه ی فجر" جشن می گیرد و هم چنان در رسانه های عمومی به تحریف تاریخ مشغول است. این نامه را به شما می نویسم که چند سالی قبل یا بعداز انقلاب به دنیا آمده اید. خوب می دانم که حقوق انسانی، اجتماعی و سیاسی شما به صورتی سیستماتیک پایمال می شود. هرگاه به آزادی هایی جوانان در بسیاری نقاط دنیا فکر می کنم، بر زندگی پر رنجتان افسوس می خورم. می دانم این پرسش آزار دهنده را بارها از خود و دیگران کرده اید که چرا پدرانتان انقلاب کردند. اما هرگز پرسیده اید که آیا پدران شما یا نسل من برای حکومتی مذهبی، ستمگر و بنیادگرا انقلاب کرد تا این گونه به سرکوب آزادی های سیاسی و اجتماعی بپردازد؟ این پرسش از دیدگاه من بعنوان فردی که در انقلاب نقش فعالی داشته، پاسخ هایی روشن و کوتاه دارد.

چرا انقلاب کردیم؟

دوستان جوان! شاه دیکتاتور بود و مانند همه ی دیکتاتورهای تاریخ، در مرزهای زیر سلطه ی او کسی حق اندیشیدن آزاد و سخن گفتن آزاد را نداشت. بعد از کودتای ٢٨ مرداد و تثبیت قدرت شاه، تعرض به آزادی های نیم بند سیاسی باز هم بیشتر شد. مطبوعات مستقل و نیمه مستقل یا بکل تعطیل و یا هر چه بیشتر محدود شدند. کار به جایی رسید که شاه چند حزب وابسته و فرمایشی را هم منحل و حزب "فراگیر رستاخیز" را به ملت تحمیل کرد و بیشرمانه اعلام داشت هرکس دوست ندارد گذرنامه بگیرد و از کشور برود. گویی او مالک ایران و ایرانیان رعیت او بودند. مشاهده ی چنین بیدادگری نسل ما را به مخالفت با دستگاه ظالمانه شاه وادار کرد. از شما می پرسم؛ اگر شاهد چنین تجاوزاتی به حقوق شهروندان بودید دست روی دست می گذاشتید و تماشا می کردید؟ خود را یکبار هم شده در آن موقعیت بگذارید. دلیل مخالفت نسل ما نه تنها به خاطر محدودیت های اجتماعی که به خاطر تعرض شاه و دستگاه دیکتاتوری به آزادی های سیاسی و اجتماعی بود. به علت شکاف عمیق طبقاتی در جامعه ی ایران که روز به روز بیشتر و بیشتر می شد و اختلاف میان ثروتمندان و بی چیزان آنچنان عظیم و گسترده شد که به تضادهای شدید و غیر قابل حلی منجر شده بود. اهل اندیشه و قلم پیوسته تحت فشار بودند. و بسیاری از آنان هم چون زنده یاد احمد شاملو بارها دستگیر و شکنجه شدند. آزادی خواهان مدام تحت تعقیب و آزار "ساواک" بودند. بساط شکنجه در زندانها برقرار بود. قانون اساسی به اندازه یک دستمال کاغذی ارزش نداشت. در مجلس فرمایشی شورای ملی هیچ قانونی بدون اجازه و امضای مستقیم شاه به تصویب نمی رسید. نمایندگان به تأیید شاه به مجلس راه می یافتند و انتخابات نمایشی مسخره بود، چرا که از پیش روشن بود چه نامی از صندوق آرا بیرون می آید. اگر بخواهم به این سیاهه بیافزایم داستان درازی خواهد شد…

اگر شما به جای ما بودید چه می کردید؟ من از خانواده ای متوسط بودم و زندگی ام بهر صورت می چرخید. مخالفت من با عملکرد دستگاه سرکوب شاه بود و نه به دلیل فقر! هیجده نوزده ساله بودم که دستگیر و زندانی شدم. به سلابه کشیده شدم. این خود نشانه ی حساسیت رژیم شاه نسبت به هرگونه اعتراض و فعالیت علیه ستمشاهی بود. من آگاهانه در جنبش انقلابی مردم شرکت کردم و تا سرنگونی شاه یک لحظه آرام نبودم. امروز گروهی معتقدند که وقتی شاه رسمآ از ملت عذر خواست، می بایست یکبار دیگر به او شانس می دادیم، یا از بختیار حمایت می کردیم. اما همین افراد در آنزمان به چنین پیشنهادی می خندیدند. این را هم بگویم که شعار ما در روزهای انقلاب "آزادی، استقلال، جمهوری" بود. این آقای خمینی بود که در آستانه ی رفراندم اعلام کرد: "جمهوری اسلامی؛ نه یک کلمه زیاد و نه یک کلمه کم!" و گفت "من به جمهوری اسلامی رای می دهم". بر اساس آماری که منتشر کردند ٩٨ درصد مردم واجد شرایط به جمهوری اسلامی "آری" گفتند. گیرم آن یکی دو در صد باقی مانده هم بعلت بیماری یا سفر نبوده بلکه از سر آگاهی به جمهوری اسلامی رای نداده اند. با این همه چه چیزی را ثابت می کند؟ پس اینها چه کسانی بودند که "آری" گفتند؟ بی شک مردم قففاز و امارات نبودند. آیا شما تصمیم دارید این ٩٨ درصد را به دریاچه ی قم بریزید؟ یا می خواهید تا ابد آنها را مسوول بدانید که چرا انقلاب کردند؟ آقای خمینی بارها و بارها در مصاحبه های مطبوعاتی در تبین جمهوری اسلامی گفت: "بهترین دموکراسی جهان را پیاده می کنیم و حتی مارکسیست ها حق فعالیت دارند". بنابراین آری گفتن به جمهوری اسلامی هم آنچنان چشم بسته نبود. زمانی از پدرم پرسیدم چرا در ٢٨ مرداد مصدق را تنها گذاشتید؟ خوب بخاطر دارم که گفت"توله سگ! اگر مصدق میماند ایران تجزیه می شد". من هنوز هم بانظر او موافق نیستم ولی او واقعأ به این مساله اعتقاد داشت. هدف من تطهیر گذشته نیست اما انتقاد همراه کینه و عناد مشکلی را حل نخواهد کرد. می شود از نسل شما هم پرسید در حالی که جمهوری اسلامی در چشم جهان پشیزی ارزش نداشت، چرا با دادن رای به خاتمی به جمهوری اسلامی اعتبار جهانی بخشیدید؟ شما که از آخوندها شکایت دارید چگونه حاضر شدید باز هم یک آخوند را انتخاب کنید که امروز اینقدر سرخورده باشید؟ برای من استدلال "کاچی بعض هیچی ست" یا "انتخاب بین بد و بدتر" قابل پذیرش نیست. با این همه تصور من این است که شما در آن موقعیت چنین تشخیص دادید و در مقابل پرسش من پاسخگو نیستید.

در پایان میخواهم واقعیت دردناکی را با شما مطرح کنم. هنگامی که انقلاب پیروز شد جناح مذهبی نسل من که به بچه مسلمان و مکتبی معروفند و ما آنها را "فالانژ" می نامیدیم، در تثبیت حکومت کنونی نقش حساس و کلیدی داشت که البته دلایل اجتماعی و اقتصادی هم دخیل بودند ( مجاهدین انقلاب اسلامی، مشارکتی ها و....). جناح مذهبی نسل من بیست و شش سال است در رژیم جمهوری اسلامی حضور دارد، در تصفیه و سرکوب جناح های دیگر، از جمله دگراندیشان، (غیر مذهبی ها، کم مذهبی ها، چپ ها و نیروهای مستقل) نقش فعالی داشته اند. بوسیله همین بچه مسلمانها بود که هزاران انسان شریف و کاردان بیرحمانه از مشاغل حساس و غیر حساس برکنار شدند، علیرغم علاقه به میهن تبعید اجباری را پذیرفتند و کوچ کردند. بخشی برای همیشه خانه نشین شدند و بخش دیگری به زندان های دراز مدت گرفتار آمدند و بسیاری حتی بدون محاکمه و بی هیچ دلیل محکمه پسندی اعدام شدند. همان ها در تمامی این سالها در رده های بالای حکومتی جا خوش کردند و می خواستند برای ملت مسلمان ایران بهشت بسازند. نمونه ی این بهشت را امروز مشاهده می کنیم. به تنها یک نمونه از آنها نگاه کنید: این مشاغل آقای عطاءالله مهاجرانی ست که چندسالی هم از بنده کوچکترند. اینها را از سایت خودشان نقل می کنم:

• نماینده دوری اول مجلس شورای اسلامی (1363-1359)
ú عضو هیات رئیسه دائمی و موقتی
ú رئیس کمیسیون بازرگانی
ú نائب رئیس کمیسیون امور خارجه
ú مسئول اخبار و اطلاعات در کمیسیون دفاع
• رایزن فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در پاکستان ( 1364-1363 )
• معاون نخست وزیر در امور حقوقی و پارلمانی ( 1368-1364 )
• معاون رئیس جمهور در امور حقوقی و پارلمانی ( 1376-1368 )
• رئیس کمیته حمایت از انقلاب فلسطین ( 1372- 1369 )
• معاون فرهنگی-اجتماعی مرکز تحقیقات استراتژیک ( 1372-1370 )
• عضو هیات امناء موسسه فارابی ( 1372-1368 )
• عضو هیات امناء خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران ( 1372-1368 )
• عضو هیات امناء دانشگاههای جنوب ( از سال 71 تا کنون )
• عضو هیات علمی مرکز دایرة المعارف بزرگ اسلامی ( از سال 72 تا کنون )
• عضو هیات علمی دانشگاه تربیت مدرس ( از سال 69 تا کنون )
• وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی ( 1376-1379 )
• سخنگوی دولت ( 1376-1379 )
• مشاور رئیس جمهور و رئیس مرکز بین المللی گفتگوی تمدنها ( 1382-1379 )

و ضعیت اشتغال بقیه ی بچه مسلمانهای مکتبی در جمهوری اسلامی هم چیزی بیش و کم در حد آقای مهاجرانی است. نسل دگراندیش ما که با شور و عشق در انقلاب شرکت داشت از همان فردای انقلاب به حاشیه فرستاده شد و نقشی در آنچه شما امروز می بینید نداشته است.

6 فوریه 2005

اسدالله علیمحمدی

برای خواندن نامه سرگشاده ام به نسل امروز در گویا اینجا را کلیک کنید.

فردا سه شنبه هشتم فوریه انتخابات پارلمان دانمارک برگزار میشود، تمام احزاب و افراد مستقل فعالانه برای راهیابی به پارلمان تلاش میکنند. انتخابات یکروز است و انتخاب کنندگان باید 179 نماینده را بفرستند به پارلمان. شب روز انتخابات تا آخرشب رایها شمرده و مرتب در دو کانال اصلی تلویزیون بصورت زنده نشان داده میشود. آخر شب که با چشمهای نیمه بسته میروی بخوابی میدانی، فردا دولت را چه کسانی تشکیل میدهند. من به حزب "رادیکال چپ" رای می دهم، این حزب در دولت سوسیال دموکرات قبلی چند وزیر در کابینه داشت. نسبت به خارجیان سیاست مثبت و انسانی دارد وبیشتر یک حزب هومانیست است. تا همین دویست سال پیش در دانمارک پادشاه سایه خدا و قدرت مطلقه بود. اگر چه در بیشتر کشورها مردم با انقلابات خونین خواسته های خود را به حکومت های مستبد تحمیل کردند اما در دانمارک پادشاه" فردریک هفتم" خواسته مردم را برای دخالت در سرنوشتشان بدون خونریزی با امضای قانون اساسی در پنجم جون 1849 به رسمیت شناخت و بدین ترتیب اولین قانون اساسی دموکراتیک دانمارک نوشته شد و مردم توانستند برای اولین بار در انتخابات پارلمان شرکت کنند. البته این قانون اساسی محدویت هایی هم داشت مثلا تنها مردهای از 30 سال به بالا حق رای داشتند و زنان و مردم فقیر از این حق محروم بودند . در سال 1915 با تغییراتی که در قانون اساسی داده شد این موانع برداشته و تمام دانمارکیها از حق شرکت در انتخابات بهره مند شدند و سن قانونی رای دهندگان 18سال شد. در انتخابات 1918 از 140 نماینده راهیافته به پارلمان 4 نفرشان زن بودند یعنی 2،6% و در آخرین انتخابات سال 2001 از 179 نفر این رقم به 68 نماینده رسید که میشود 38،9% به نظر میرسد روز سه شنبه به این تعداد افزوده شود. معمولا هیچ حزبی اکثریت مطلق آرا را بدست نمیاورد و حزبی که بیشترین رای را آورده است مجبور میشود با احزاب کوچکتر برای تشکیل دولت ائتلاف کند و اینطوری احزاب کوچک اقلیت تمام یا بخشی از برنامه هایشان را که در مبارزات انتخاباتی قول داده بودند به دولت تحمیل میکنند. دولت فعلی که تکلیفش روز سه شنبه معلوم میشود از ائتلاف حزب "چپ" که بیشترین آرا را در انتخابات 2001 کسب کرد با حزب کنسرواتیو و حزب ضد خارجی "حزب مردم دانمارک" تشکیل شده است. حزب چپ با شعار "توقف مالیات" توانست سوسیال دموکراتها را پشت سر بگذارد و حکومت هشت ساله آنها را ازچنگشان بیرون بکشد. بر اساس نظر سنجی هایی که شده به نظر میرسد حزب "چپ" برای بار دوم پیروز این انتخابات خواهد شد. در پایان اگر حوصله داشتید سری به سایت پارلمان دانمارک و جمهوری اسلامی ایران بزنید و خودتان تفاوت سلیقه را ببینید.

سایت پارلمان ایران سایت پارلمان دانمارک

امروز یکشنبه ششم فوریه تولد بیلی ست. دو ساله شد. به حساب سن آدمیزاد بیست سال. آقا بیلی تولدت مبارک. خوب بزودی وارد بحران بیست سالگی میشود. وزنش همچنان دو کیلو و شش صد گرم است و جثه اش حالا شده به اندازه نصف یک گربه معمولی. مدتهاست که متوجه تغییر در رفتارش شده ام. کمتر زیر بار میرود و به نوعی می گوید منهم در این خانه تصمیمم میگرم. گاهأ دلخوریش را هم از وضع موجود اعلام می کند. خلاصه این روزها باید خیلی حواسم جمع باشد. همین سه شنبه هم انتخابات مجلس شورای اسلامی دانمارک است و باید بعنوان یک شهروند متمدن به یکی از چند ده تا حزب موجود رای بدهیم . بیلی را هم میبریم. یکی از عادتهای جدیدش این شده که مرتب میخواهد برود بیرون. معمولا چهار بار در روزبیرون میرود و تا امروز هم شکایتی نداشته است، اما این روزها میرود این اتاق و آن اتاق جورابم را پیدا می کند و میاورد یعنی "فلانی بریم گشتی بزنیم"، بعبارتی گشت خارج از برنامه. مقاومت که میکنم پاچه شلوارم را میگیرد و اینورو آنور میکشد و صداهای عجیب غریبی مثل غرش شیر و پلنگ های آفریقا از خودش در میاورد، که مثلا ما را بترساند. بیرون هم که میرویم کلی درد سر داریم، رد شاش یک سگ ماده را میگیرد و بنده را له له کنان دنبال خودش میکشاند، دروغ چرا میدواند تا کجا؟ تا در خانه خانم سگه. پدر سگ همانجا هم میخ میشود و واق واق که بله من آقا بیلیم، خانم سگه بیا بیرون. بنده را هم مجبور می کند چندتا بد و بیراه به نافش ببندم و از پیرزنی که تا کمر از پنجره خم شده تا ناسلامتی کاشف بعمل آورد که این واق واق متعلق به کدام یک از سگهای همسایه بوده است معذرت بخواهم. چیزی در این مایه. تازگی هم با ما شوخی میکند و سربسرمان میگذاردو از اینکه کمتردر وبلاگ از او حرف میزنم شاکیست و اصرار دارد که همین امروز به وبلاگ آقا خره لینک بدهم. چیزهای دیگری هم هست که از طرف بیلی اجازه ندارم اینجا برملا کنم. باز هم آقا بیلی تولدت مبارک!

به مناسبت دهه زجر و ضجر و عَنقِلاب بیست و دوم بهمن.

قبل از عنقلاب:

دلار را هفت تومان می خریدیم، می رفتیم پان امریکن یه بلیط رفت و برگشت می خریدیم برای فرانکفورت بدون ویزا سو�