نويسنده: منتديات

زنده که هستی زنده هم خواهی ماند اسد جان

یک بلاتکلیفی در وبلاکستان شروع شده و آن هم ناشی میشود از دو شقه شدن سبزها
گروهی که سبز واقعی هستند و گروهی که میخواهند از این آب گل آلود ماهی بگیرند

 نويسنده: ارسلان بابایی

لطفا از بیلی بیشتر بنویسید ما روحمون شاد بشه و نگذاریم این سیاست مسخره و این کوتوله های سیاسی مارا به خود مشغول کنند

 نويسنده: الوليد

اگر اعداممان نکنند زنده میمانیم !

 نويسنده: سپهر مساکنی

ماجرا ماجرای اسطوره مرگ و سنت مرده پرستی....یه مازوخیسم جمعی ..... ایرانی ها از تبدیل خود به اسطوره درد و رنج هویت یابی میکنند......
بگذار مردگان را مردگان دفن کنند

 نويسنده: فیلدوست

خلاقیت همین گونه متبلور می شود. خیلی جای نگرانی نیست.

 نويسنده: حسین . امیریه

دوست عزیز چقدر خوشحالم کسی چون شما این مطلب را بیان نمودیدی من بنوبه خود در طول اینمدت همان خطی را که گفتید تا آنجا که توانستم رعایت کنم چرا عقیده دارم با دل خوش بهتر میتوان هم خوب و منطقی تصمیم گرفت و هم مبارزه کرد . . . ضمنا از آغاز مجددتان بیش از حد خوشحالم .

 نويسنده: هیلو

اگر اعداممان نکنند زنده میمانیم !

 نويسنده: بهلول

عزیز ارجمند علیمحمدی گرامی

بسیار خوب و منطقی فرمودید . این ملت بجز تعدادی سیب زمینی ! همه چیز را فر اموش کرده اند . خنده و شادی بر لبان مردم یا خشکیده است یا ماسیده ! چشمانشان یا خسته است یا خواب الوده !
همگی به یک رنسانس روحی و روانی نیازمندیم اما باور بفرمایید خیلی سخت است . سخت است که وقتی ناخوشایندی بگوشد بخورد لبخند بزنی . باور فرمایید سخت است که وقتی زنی را ببینی که دست در جعبه میوه لهیده می کند و در همان موقع یکی از همان سیب زمینی ها کلی می دهد تا میوه هایش را تا داخل صندوق عقب ماشینش قرار دهند بخندی !
من هم با این سن و سال و بر و بیای منزل احتیاج به کمی تفریح دارم . خنده نیاز روحی من است اما چه کنم که سرشتم را یک سالی است بدین صورت رقم زده اند .می خواهم اما نمی توانم
سلامت باشی و اگر علی اوحدی را دیدی سلام برسان و با لهجه اصفهانی بگو : چطوری پسر عمو ؟

 نويسنده: مانی خان

زنده که هستی زنده هم خواهی ماند اسد جان

یک بلاتکلیفی در وبلاکستان شروع شده و آن هم ناشی میشود از دو شقه شدن سبزها
گروهی که سبز واقعی هستند و گروهی که میخواهند از این آب گل آلود ماهی بگیرند
آنهائی که با پبش کشیدن حکومت خمینی و بازگشت به آن دوران یعنی نخست وزیری موسوی و رئیس مجلس بودن کروبی میخواهند خودشان را از سبزهای واقعی یعنی مردم لائیک ایران که حالا طبق ارمار خودشان ۸۰٪ درصد را تشکیل میدهدجلوتر بیاندازند و حتما هم میخواهند یک کشتار شصتو هفتی هم راه بیاندازند که همه چیز تکمیل شود و اسب تروایشان را دوباره زین کنند

ولی اینبار سال ۵۷ نیست که بخاطر همه با هم خفقان بگیرند مردم و در فیس بوک و در همه ی جاهای دارند تکلیفشان را با دودوزه بازی کن ها روشن میکنند
فکر نمیکنم اینبار مردم گول شیادی را بخورند

 نويسنده: نيما

• از استاد ایلیا میم رام الله چه می دانی؟
برای آشنايي بیشتر با زندگي ، آموزه ها و فعاليت‌هاي استاد ايليا رام الله (پيمان فتاحي) ؛ رهبر دربندجمعيت معنوي ال ياسين می توانی به سایت زیر مراجعه کنی
www.ostad-iliya.org

www.ayahra.org آخرین اخبارحقوق بشری دراین سایت دنبال کنید

 نويسنده: نيما

• از استاد ایلیا میم رام الله چه می دانی؟
برای آشنايي بیشتر با زندگي ، آموزه ها و فعاليت‌هاي استاد ايليا رام الله (پيمان فتاحي) ؛ رهبر دربندجمعيت معنوي ال ياسين می توانی به سایت زیر مراجعه کنی
www.ostad-iliya.org

www.ayahra.org آخرین اخبارحقوق بشری دراین سایت دنبال کنید

 نويسنده: سينا جامي

اسد عزيز.
ضمن تقدير از نگاه اميدبخش و زنده‌ات،من خيال مي‌كنم اين روحيه بيشتر از آنكه نتيجه مغبون شدن موضعي در انتخابات اخير باشد يك پيش زمينه‌ي تاريخي دارد. يعني اين آن غرور و تبختر هزاران ساله‌ي ملي كه در خون تك تك ايرانيان است وقتي با شكست اراده‌ي فردي، جمع مي‌شود نتيجه‌اش همين افسردگي است كه در امور روزمره‌ي مردم هم مشهود است. چنين روحي با يك شكست خود را به ته خط رسيده مي‌بيند.
دو سه روز در پيش پست ناتور را با نگاه مايوسانه اش را از نبود دريچه‌ي اميد ميخواندنم كه مثال ميزد در فيلمي مستند-سينمايي خرس قوي جثه‌اي براي بدست آوردن غذا تا پاي جان به گروه گرازها حمله ميكرد و زخمي ميشد و دوباره حمله ميكرد و گرازها براي مصون نگه داشتن جان بچه هايشان دور آنها حلقه زده بودند و اين خرس يك تنه آنقدر حمله كرد تا خونين و مالين مرد.
رازها حمله نمي كردند و تنها دفاع ميكردند. ناتور ميگفت: اما خرس اميد داشت...هم اكنون چند بلاگر معروفو قديمي هستند كه پس از فيلتر شدن و يا تهديد‌هاي مستقيم غير مستقيم به خاطر موقعيت شغلي و خانواده‌شان براي خالي نبودن عريضه سالي يكبار آپ ديت ميكنند...پست امروز بلوچ را بخوان. كسي كه ميخنداند، كم كم تلخ ميخنداند و حالا ديگر مي گرياند...اخب دردها و آسيبها و واقعياتي هستند كه فراتر از يك شكست تمام شده هستند، حمله وحشيانه هنوز ادامه دارد. چند استاد دانشگاه كه وبلاگنويس بودند در معرض اخراجند!...اقدامات امنيتي تهديدآميز در داخل بسيار بي‌رحمانه است. اينهاست كه علي رغم آن علت اولي به ديگران تسري پيدا ميكند. نهايتا من فكر ميكنم اگر برخي هزينه‌‌ها را از پيش بپذيريم كمي ريلكس تر خواهيم شد. شرايط فرق كرده و بايد خود را منطبق كرد. هر چند دردها واقعي است و مستمر، نه گذرا و خيالي.
من در اين دوره‌ي جديد سعي خود را ميكنم كه بيرحميها و شقاوتها را لااقل در ظاهر به هيچ بگيرم البته با طنز اميدبخش. اين هم نمونه‌اش:
نامه‌اي از اكانت ياهوي من به اكانت جي.ميل‌ام
http://sinajami.blogspot.com/2010/04/blog-post_30.html
نهايتا: روز ميمون كارگر را به كارفرمايان تبريك ميگويم.

 نويسنده: کل موک

دقیقا به همین دلیل است که از باز گشتتان مسرورم. تیز بینی و قدرت تحلیلتان, هنگامی که باتخیل و ابتکار همراه میشود , تحسین بر انگیز است ...
-----------
سپاسگزارم