من معمولا خیلی کم در بازیهای وبلاگی شرکت میکنم اما دیدم نمیشود در این بازی جدی که علی، نویسنده وبلاگ فانوس آزاد آغاز کرده، شرکت نکرد.
انتظار من از یک رسانه ملی
واقعیت آن است نه بخاطر شرایط امروز، بلکه سی سال است ایرانیان کمبود یک رسانه ملی و مستقل را حس میکنند. رسانه ملی که من آرزو دارم «تلویزیون» است. در این یادداشت سعی کردم از تکرار آنچه دوستان دیگر بدرستی بیان کردهاند خودداری کنم.
این رسانه به باور من باید:
۱) بودجه آن از طرف کمکهای مردمی، بویژه ثروتمندان، شرکتها و موسسات ایرانی که خواهان ایرانی آزاد و سربلند هستند تامین شود. این امر باعث استقلال این رسانه خواهد شد.
۲) کمک کنندگان نباید انتظار داشته باشند بدلیل کمکهای مالی، رسانه ملی سیاست و خط فکری آنها را تبلیغ کند و هیات مدیره باید در این مورد کاملا آزاد باشد و تحت فشار قرار نگیرد.
۳) روابط درونی و اداره این رسانه باید دموکراتیک باشد و در عین حال استانداردهای حرفهای را رعایت کند.
۴) این رسانه باید به سلیقهی طیفهای مختلف اجتماعی، بویژه نسل جوان در تولید برنامههای خود توجه کند.
۵) تولیدات این رسانه باید به شکلی باشد که اعتماد ملت ایران یا دستکم اکثریت را جلب کند، بطوریکه مردم این رسانه را متعلق بخودشان بدانند.
۶) داشتن برنامههای متنوع هنری، فرهنگی، سرگرم کننده و حمایت از موسیقی ملی ایران.
۷) دعوت از مستندسازان برای تهیه برنامه از چهرههای هنری، فرهنگی، سیاسی و ملی.
۸) نگاه مدرن،بدون تعصب و پپشداوری به تاریخ ایران که همواره توسط حکومتها تحریف شده است و دعوت از محققانی مانند دکتر ماشاءالله آجودانی و دیگران در برنامههایی که در این زمینه تهیه میشود
در خاتمه از مهدی جامی، ف.م سخن، محمود فرجامی، مجید زهری، سعید حاتمی و بلاگرهای کلاسیک ایرانی دعوت میکنم در این بازی شرکت کنند.
