من در انتخابات شرکت می‌کنم. احتمالا خوانندگان این وبلاگ انتظار دارند دلایل شرکتم در انتخابات را توضیح دهم و البته نمیدانم چرا؟ شاید بخاطر آن است که من سالهاست شرکت در انتخابات را بایکوت کرده بودم. با اجازه و قبل از آنکه وارد این بحث شوم کمی در مورد شیوه انتخابات در دانمارک توضیح دهم. اتفاقا روز یکشنبه ۷ جون باید نمایندگانی را برای پارلمان اتحادیه اروپا انتخاب کنیم. در دانمارک ما سه بار پای صندوقهای رای می‌رویم. مهمترین آنها انتخابات پارلمان است که یا دولت وقت می‌ماند یا سقوط می‌کند. دومی انتخابات شهرداری و سومی که همین روزهاست انتخاب نمایندگانی برای پارلمان اروپا. معمولا دو هفته قبل از انتخابات کارتهای انتخاباتی توسط وزارت کشور برای همه شهروندان واجد شرایط پست می‌شود. در این کارتها نام حوزه رای و حتا میزی که باید به آن برای رای دادن مراجعه کنید مشخص شده است. حوزه‌ای که من باید بروم، خانه فرهنگی است بنام (Kilden) به معنی چشمه که تا خانه‌ام ۲۰۰ متر فاصله دارد. جالب است که مجید درخشانی چند بار هم در این محل کنسرت داده است. صبح روز رای شال و کلاه می‌کنم و با بیلی می‌رویم به محل اخذ رای، ورود سگها  به آنجا ممنوع است به استثنای بیلی که کوچک و ملوس است. وقتی وارد شدیم از بیلی می‌خواهم گوشه‌ای بنشیند و می‌روم سراغ رای دادن. کارم که تمام شد برمی‌گردم. می‌بینیم تعدادی پیرزن شیک‌پوش دانمارکی بیلی را دوره کرده‌اند و قربان صدقه‌اش می‌روند. بعد هم باید مدتی به پرسش‌های خانم‌هایی که بیلی را دوره کرده‌اند پاسخ بدهم و البته بیلی موضوع و محور گفتگوهاست نه انتخابات! کسی از من نمی‌پرسد چرا در انتخابات شرکت کرده‌ام یا به چه کسی رای می‌دهم. در این ۲۶ سالی که در دانمارک زندگی می‌کنم شرکت در انتخابات را وظیفه شهروندی خود دانسته‌ام و بدون استثنا در تمام انتخابات شرکت کرده‌ام بدون آنکه کسی مجبورم کرده باشد. 

نتیجه آنکه شرکت یا عدم شرکت در انتخابات حق دموکراتیک هر فردی است که باید به آن احترام گذاشت. بهرحال من که ۵۸ سال از عمر بی‌ثمرم می‌گذرد آنقدر شعور دارم که بتوانم در زندگیم و در شرایط حساس تصمیم بگیرم. در مورد انتخابات دهم با در نظر گرفتن اینکه سالهاست مسایل ایران را بطور جدی دنبال می‌کنم به این نتیجه رسیده‌ام که باید در انتخابات شرکت کنم و البته نه از بغض معاویه! من نه به مبارزه مسلحانه اعتقاد دارم و نه به انقلابی دیگر! تنها آلترتاتیوی که می‌شناسم مبارزه مسالمت آمیز است. و از هر روزنه‌ای برای تحقق دموکراسی و ایرانی آباد و آزاد استفاده می‌کنم و از هر دری رانده شوم، راه و چاه و در دیگری را پیدا می‌کنم.

من معتقدم در این چهارسال آقای خامنه‌ای هم رهبر بوده و هم رییس‌جمهور! در مورد کارنامه این چهارسال هم آنقدر نوشته‌اند و گفته‌اند که تکرار مکرر آن ملال آور است. در یک کلام انتخاب دوباره محمود احمدی‌نژاد یعنی حراج ثروتهای ملی، یعنی به آتش کشیدن فرصتهای ملی، یعنی به مسلخ بردن این گربه مغموم که ایرانش می‌نامیم.

به رییس‌جمهوری که اهل اندیشه و فرهنگ را بزغاله می‌نامد باید چنان درسی داد که او و آنها هرگز فراموش نکنند. برای ما بهترین گزینه آنست که احمدی‌نژاد در همان دور اول حذف شود و مهدی کروبی و میرحسین موسوی به دور دوم راه پیدا کنند. در آنصورت از آنها باید خواست بدون مِن‌مِن کردن و شفاف با مردم سخن بگویند.

خب حالا ممکن است دوستان کنجکاو بپرسند با این همه صغرا کبرا چیدن منتخب تو کیست؟ پاسخ من به این دوستان این است: رای دادن مخفی است و نه علنی! در عین‌حال فراموش نکنید ما لُرها آدمهای بدی نیستیم.

 

دیروز زیر باران شدید و در صفی طولانی که شاید برای اولین بار در تاریخ سفارت حکومت در دانمارک تشکیل شده بود رای دادم. برخی از دوستان قدیم را دیدم که مثل خودم برای اولین بار آمده بودند تا به دروغ و تزویر و ریاکاری  «نه» بگویند. توی صف، مردم بدون واهمه و با صدای بلند می‌گفتند به چه کسی رای خواهند داد و البته او محمود احمدی‌نژاد نبود. تا این لحظه نخوابیده‌ام و دوهفته است که بی‌قرارم. با آنکه تازه عمل جراحی کرده‌ام و باید استراحت می‌کردم چنان دچار هیجان و استرسم که چندبار دچار خونریزی شدم. اما  خوب می‌دانم ارزشش را دارد که بیدار ماند و بی‌قرار بود. مطئمن بودم امروز همراه با جوانان جان به لب رسیده ایران لبخند خواهم زد. دلم گرفته، بغضی گلویم را می‌فشارد... اما با این همه خیال خواب ندارم. باید در میدان بمانیم و آنها را مجبور کنیم تا از ملت ایران بخاطر این توهین بزرگ پوزش بخواهند.

 

 

 

 

اسامی کشورهایی که طی ۶ روز گذشته به آقای احمدی‌نژاد تبریک گفته‌اند، بر اساس اطلاعات مندرج در سایت رسمی ریاست جمهوری به شرح زیر است(عنوان دشمنان خارجی دموکراسی در ایران از من است) 

تبریک‌های مکتوب
۱) رييس جمهوری تاجيكستان
۲) رييس جمهوری ارمنستان
۳) پادشاه عمان
۴) رييس جمهوری روسيه
۵) رييس جمهوري خلق چين

تبریک‌های تلفنی:
۶) رييس‌جمهوری آذربايجان
۷) امير قطر
۸) رييس جمهوری افغانستان
۹) نخست وزير تركيه
۱۰) رييس جمهوری پاكستان
۱۱) رئیس جمهوری ونزوئلا

 

به نقل از: بلاگ‌نیوز

 

 

هرچه دنبال واژه یا صفتی می‌گردم تا سید علی خامنه‌ای را توصیف کنم پیدا نمی‌کنم. جنایتکار، دیکتاتور، بیشرم، پست، دروغگو، جلاد... نه کافی نیست نمی‌توان با هیچ واژه‌ای جانی بودن او را به تصویر کشید. نه هیچ واژه‌ای نمی‌تواند. آیا این عکس «ندا»  از هزاران واژه گویاتر نیست؟

 

 

تلویزیون را روشن می‌کنم ایران و ندا را در صدر اخبار می‌بینم. رادیو گوش می‌دهم باز هم از ایران می‌گوید و از ندا آن گل پرپر شده، در اینترنت روی هر صفحه‌ای که کلیک می‌کنم باز ایران است. عکس ندا را همه‌جا می‌بینم، فیلم، نوشته‌های احساسی، صدای گریه، چهره سرگوبگران، خشم ملت... به ایران زنگ می‌زنم. خواهرم از آنسوی خط با گریه از ایران می‌گوید و از ندای زیبا... بیرون می‌روم تا لحظه‌ای بتوانم افکارم را جمع و جور کنم. همسایه‌ام را می‌بینم که از روبرو می‌آید. به هم که رسیدیم می‌پرسد از ایران چه خبر داری؟ نمیدانم چرا چهره‌اش غمگین است. می‌گوید: « آن دختر زیبا... نامش چه بود...آهان ندا! حیف شد. چه دختر زیبایی...». اشگم را پنهان می‌کنم و راه می‌افتم.‌ همه از ایران من، ایران ما، می‌گویند. همه از ندای من، از ندای ما می‌گویند. 

 

 

 

 

برخی از هموطنان و دوستان خارج از کشور، در این شرایط حکومت نظامی، انتظار دارند مردم ایران مثل روزهای اول میلیون، میلیون بیایند توی خیابان و فریاد بزنند مرگ بر دیکتاتور و بدتر کم‌کم دارند آیه یاس می‌خوانند. عزیران این مردمی که دارند در داخل مبارزه می‌کنند نه آدم آهنی هستند و نه سوپر من! آنها احتیاج به استراحت دارند. احتیاج به مشورت با یکدیگر را دارند. احتیاج به ارزیابی جنبش سبز را دارند. احتیاج به یافتن تاکتیک‌های تازه برای مقابله با سرکوبگران را دارند و صدها احتیاج دیگر.

من نه تنها مایوس نیستم بلکه به پیروزی مردم ایمان دارم. رژیم چنان ترک خورده که با هیچ چسبی نمی‌تواند آنرا وصله پینه کند. اگر برگردیم به دوران انقلاب ۵۷ خواهیم دید که ملت یکروزه پیروز نشد. بیایید از یاس حرف نزنیم. از امید بگوییم و بنویسیم. حق با ماست و پیروزی نزدیک است. هموطنان شجاع و شرافتمند داخل کشور خسته نباشید.

 

گروهک طالبان بر خلاف اصلاح‌طلبان، به سرگردگی سیدعلی خامنه‌ای، برای تقلب در انتخابات خود را از قبل آماده کرده بود و دستکم در یکسال پایانی دوره ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد، کاملا سازماندهی شده بودند. بخاطر دارید که سیدعلی خامنه‌ای در دیدار با هیات دولت به آنها گفت اینطور کار کنید که پنج سال دیگر هم هستید. گروهک طالبان در انتخابات دوره نهم هم تقلب کرده بود و تجربه‌ای مثبت داشت. آنها حساب کرده بوده‌اند در این دوره هم کاری از دست کاندیداهای معترض ساخته نیست و مثل رفسنجانی، تقلب در انتخابات را به خدا واگذار خواهند کرد. اما اعتراض میلیونی مردم، پافشاری موسوی و کروبی در ابطال انتخابات و حمایت جانانه جهانی از جنبش سبز، تمام کاسه کوزه‌ و حسابگری آنها را به هم ریخت. سیدعلی خامنه‌ای و گروهک طالبان اینرا دیگر نخوانده بودند به همین‌خاطر بسرعت اعتماد بنفس‌شان را از دست دادند. از منظر روانشناختی فردی که اعتماد بنفسش را از دست می‌دهد، دیگر نمی‌تواند رفتارش را کنترل کند. عصبیت و حرکات نامعقول و حتا جنون‌زا علایم بارز این کیفیت روحی است. کشاندن نیروهای امنیتی به خیابان برای سرکوب اعتراضات مردم، تهدید به کشتار، دستگیری اطرافیان موسوی و کروبی، بستن کلیه راه‌های ارتباطی، دروغ گفتن و رفتارهای غیر انسانی با مردم همه نشانه آن است که سیدعلی خامنه‌ای و گروهک طالبان اعتماد بنفس‌شان را از دست داده‌اند و اینرا باید به فال نیک گرفت.

 

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشکیل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پیمایی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

۲) ما قانون‌شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

 ۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایران

(این بیانیه به انگلیسی) 

به نقل از وبلاگ فانوس آزاد