گویند: «گرگ‌زاده عاقبت گرگ شود». عبدالکریم سروش، در پاسخی به سخنرانی کوتاه محمود دولت‌آبادی، نقاب از چهره برگرفت و نشان داد که گرگ‌زاده‌ای بیش نیست. این فیلسوف مسلمان، مستقل و دموکرات که ادبیات سخیف تحقیر دیگران را از معلمان معمم خود بخوبی آموخته است در یادداشتش چهره واقعی یک روشنفکر دینی را به نمایش می‌گذارد.

آقای سروش شما اگر واقعا مسلمان، دموکرات و مستقل هستید و خود را آدم با شرفی می‌دانید یکبار و برای همیشه دستکم از نقش خودتان در انقلاب فرهنگی چینی ـ اسلامی سخن بگویید تا نسل جوان که این همه سنگش را به سینه می‌زنید فیلسوف مولوی خوان مملکتش را بهتر بشناسد.

 آقای سروش، ممکن است شما آدم نکشته باشید اما بعنوان فردی در ستاد انقلاب فرهنگی دستانت به جنایتی که من آنرا جنایت فرهنگی می‌نامم آلوده است. شما از آن دوره یعنی بستن دانشگاه‌ها، پاکسازی دانشجویان و استادان با افتخار یاد می‌کنید و بقول خودتان به «حکم امام و برای خدمت به فرهنگ بدون ستاندن یک قران در آن ستاد عرق شرافت ریخته‌اید». اگر اینها را «خدمات فرهنگی» می‌دانید چرا از بیان آنچه گذشت واهمه دارید و شانه خالی می‌کنید.

آقای سروش، فیلسوف عزیز، اگر آدم مستقل و با شرفی هستید به ملت ایران این توضیح کوچک و ناقابل را که در ستاد فرهنگی چه می‌کرده‌اید بدهکارید. 

آقای سروش، نسل من قبل از انکه نامی از شما شنیده باشد با آثار دولت‌آبادی و زندگی او آشنا بوده است. محمود دولت‌آبادی در فرهنگ و ادبیات ایران ماندنی است .

آقای سروش، اما نسل من بعدها با شما بعنوان روشنفکری حزب‌الهی و از معماران فرهنگی جمهوری اسلامی آشنا شد. شما، دوستان و پیروانت معمار حکومتی شدید که سیاه‌ترین دوره در تاریخ ایران است. من کاری بدوران هخامنشی و ساسانیان ندارم نگاهی به تاریخ همین ۲۰۰ سال اخیر که اسنادش همه ضبط و ثبت شده است بیاندازید. آیا حکومتی را سراغ دارید که مثل جمهوری اسلامی این همه به ملت ایران توهین کرده باشد؟ این همه ملت ایران را تحقیر کرده باشد؟ لطفا بگویید.