از همان روزی که اسلامیست‌ها در ایران به قدرت رسیدند با تحکم و پی‌گیرانه بر تن نیمی از جمعیت ایران لباس متحدالشکل پوشاندند. هنوز و بعد از این همه سال نعره اوباشان در گوش زنگ می‌زند. «یا روسری یا توسری» و تا آنجا که توانستند و امکانش بود ملتی را به دونیم زنانه و مردانه تقسیم کردند. و این روند قرون وسطایی همچنان ادامه دارد. شیر زنان ایران تحقیر شدند. شلاق خوردند. سنگسارشان کردند. به صورتشان اسید پاشیدند تا حق پوشش آزاد را از آنها بگیرند که گرفتند. در حوزه ورزش و هنر دورشان سیم خاردار کشیدند و صدای زن را از موسیقی ملی ما حذف کردند. زنان ایرانی این همه بی‌عدالتی را سالهاست با پوست و استخوان لمس کرده‌اند و این شرح من، پرده‌ی کوتاهی است از یک تراژدی سی‌ساله.

از خوانندگان این وبلاگ بخاطر عصبیتی که در این نوشته حضور دارد پوزش می‌خواهم. باعث این همه ناآرامی خواندن خبری بود که تکانم داد.

« تشکیل گروه موسیقی بانوان شیدا توسط محمدرضا لطفی». اگر هنرمندان وابسته به قدرت دست به چنین کاری می‌زدند می‌شد درکشان کرد آنها سالهاست از آبشخور اسلامیست‌ها می‌نوشند، اما هنرمندی چون لطفی که این همه از رسالت هنر و هنرمند سخن می‌گوید چرا؟

آیا تشکیل گروه زنانه، مهر تاییدی بر فرهنگ ناهنجار جدایی زن و مرد در تمام شئون زندگی و خدمت به یک تفکر قرون وسطایی نیست؟

فکر نمی‌کنم لطفی این چیزها را نمی‌داند! اما با پاسخ زیرکانه‌ای که در نشست مطبوعاتی‌اش می‌هد این‌کار و احتمالا رفتار آینده‌اش را توجیه کرده است. او می‌گوید: « اما اگر موردی در قانون اساسی و نظام کشور منع شده باشد من هم به‌عنوان شهروند باید آن را قبول کنم» انگار ایشان فرانسوی و یا آلمانی هستند که قرار است مدتی در ایران بعنوان توریست زندگی کنند و خب مجبورند تن به قوانین حکومت اسلامی بدهند! حتا اگر این قوانین ضد زن و ارتجاعی باشد. مگر شما ایران را بخاطر همین مسایل ترک نگفتید؟ امروز چه تحولی در روح و روانتان رخ داده که نه تنها به موارد منع شده در نظام گردن می‌نهید بلکه عمل هم می‌کنید.

 آقای لطفی، آیا فکر نمی‌کنید تشکیل گروه بانوان شیدا نوعی آپارتاید جنسی در حوزه هنر است؟ و با این کار راه کنار آمدن با نظام را هم به دیگران نشان می‌دهید؟