یک لحظه تصور کنید اینترنت همینطوری که هست، بود با این تفاوت که پدیدهای بنام ایمیل، وجود خارجی نداشت. آیا آنوقت بلاگری که آپدیت میکرد صدتا پاکت میخرید و مینوشت: «بچهها من به روز شدم» و بعد میرفت پستخانه، پول صدتا تمبر را هم میداد و آن نامهها را برای صدنفر پست میکرد؟ یا دیگران، مثلا سازمانهای سیاسی، سایتهای طرفدار حقوقبشر و صدها نمونه دیگر چنین کاری میکردند؟ ظاهرا این کار عاقلانه بهنظر نمیرسد. اما همین جماعت ایمیل را با دیوار سرکوچه یکی کردهاند، هم رویش شعار مینویسند، هم یادگاری و هم گاهی شلوارشان را پایین میکشند و رفع حاجت میکنند.
من تاریخچه نامهنگاری و پست را نمیدانم و این که بشر از چه زمانی آنرا باب کرد اما میشود حدس زد با پیدایش خط، نامهنگاری و سازماندهی ارسال آن (پستخانه)هم آغاز میشود. از کبوتر نامهبر گرفته تا اسب و الاغ و ماشین و هواپیما، و از چاپارخانهها گرفته تا پست مدرن امروزی راه درازی طی شده است تا به روزگار ما، که ایمیل بخشی از وظیفه پست سنتی، آنهم با سرعتی کمتر از چند ثانیه را انجام میدهد. امروز همه کسانی که به نت وصل هستند یک آدرس پستی(ایمیل) دارند که از طریق آن، با دوستان، اقوام و آشنایان مکاتبه میکنند. برای هم عکس میفرستند و از روز و حال یکدیگر با خبر میشوند. و همچنین مکاتبات اداری، بانکی، فرهنگی و خلاصه هرآنچه را که تا چندسال پیش از طریق اداره پست امکانپذیر بود.
این همه درازگویی کردم تا بگویم شماری از ایرانیان هنوز ایمیل را بعنوان آدرس پستی فرد که بسیارخصوصی هم هست نه باور دارند و نه پذیرفتهاند. هر وقت دلشان خواست با یک کلیک کلی مطلب، عکس، جوک،موسیقی، اعلامیههای سیاسی، آگهی تبلیغاتی موبیل و دیگزودپز، پلوپز برقی و چه... و چه... برای تو میفرستند بدون آنکه از تو بپرسند یا دستکم اجازه بگیرند. من که واقعا کلافه و خسته شدهام.
مدتهاست پوشهای در جیمیل بنام «ایمیلهای ناخواسته» درست کردهام و ایمیلهای از این دست را در آنجا بایگانی میکنم. اوایل با سادگی تمام برایشان مینوشتم: «خانم و آقا و یا فلان گروه سیاسی لطفا دیگر برای من چیزی نفرستید در صورت تکرار آدرس شما را میاندازم داخل سبد اسپم(آشغالدونی) اما انگار یا پاسخم را نمیخوانند یا بیخیال داستان هستند. بامزه اینجاست در بالا یا پایین برخی از این ایمیلها خواسته شده که اگر نمیخواهید این خبرنامه برای شما فرستاده شود اینجا را کلیک کنید که ما هم بارها اینکار را کردهایم و بعد با کمال تعجب میبینم که ارسال این ایمیلها همچنان ادامه دارد.
برای اینکه خوانندگان فکر نکنند بنده دارم خودم را لوس میکنم یا حساسیت بخرج میدهم و یا احیانا غلو، از ساعت ۲۴ دیشب(۲۷ مارس) تصمیم گرفتم اسپمها را پاک نکنم. تا همین لحظه ساعت ۹ صبح بوقت دانمارک که دارم این پست را مینویسم ۷۸۰ تا ایمیل دراسپم آمده که تعداد زیادی از آنرا خود جیمیل اسپم میداند و بخشی را هم که خودم انداختهام در آشغالدونی.
از طرفی روزانه بین ۷۰ تا ۸۰ ایمیل دریافت میکنم که تنها یک درصد آن به من ارتباط دارد و باقی همان ایمیلهای ناخواسته است.
خب حالا بقول لنـیـن چه باید کرد؟ من اطمینان دارم خیلیها چنین مشکلی دارند. برخی از بلاگرها هم این معضل واقعا اجتماعی و فرهنگی را قلمی کردهاند اما کسی پیشنهادی برای حل این «مزاحم» نداده است. من البته دو راه به عقلم رسیده و آنرا مطرح میکنم اما اگر دوستان و خوانندگان این وبلاگ هم مثل من کلافه شدهاند در بخش نظرخواهی بنویسند و اگر پیشنهادی هم دارند چه بهتر تا بتوانیم یک گفتگوی جدی در این مورد داشته باشیم.
و اما دو پیشنهاد من:
۱) در ایمیل یا ایمیلهایتان یک گزینه با عنوان ایمیلهای ناخواسته یا هر نامی که دوست دارید درست کرده و بجای پاک کردن این ایمیلها آنها را بایگانی کنید. بعد هر بار پست جدیدی منتشر میکنید در پایان مطلب زیر یک گزینه که میشود نام مشترکی هم برایش انتخاب کرد. مثلا « فلانی جان بچهات دیگر این ایمیل را برای من نفرست» یا «ایمیلهای ناخواسته» چیزی در این مایه و بعد ایمیلهای دریافتی را با نام شخص فرستنده گذاشت زیر آن گزینه تا شاید خلایق دست از این کار بردارند.
۲) میشود بجای این همه بازی وبلاگی، در مورد این معضل در وبلاگتان، دستکم یک پست بنویسید و آنرا برای درج در بلاگنیوز بفرستید. برای اینکار وارد صفحه «تماس با ما» بشوید و لینک مطلب خود را ارسال کنید.
اولین پست امسال ما هم دراز شد و هم خیلی انقلابی، امیدوارم در سال جدید بلاگرها با تمام اختلاف نظری که با هم دارند و بسیار هم طبیعی است در مورد حقوق بشر و نقض آن در ایران اتفاق نظر داشته باشند و سد سانسور را شکسته بیشتر بنویسند و متحد عمل کنند.
