رسم براین است رویدادهای سال گذشته را قبل از ورود به سال جدید می‌نویسند، ما که در خواب خرگوشی بودیم متوجه نشدیم کی سال نو آمد و کی سال کهنه رفت. با این‌حال و با تاخیر در ضمن پوزش از خوانندگان، اهم رویدادهای سال ۲۰۰۷ را فهرست‌وار و با تحلیل‌های آبکی بیلی و من به عرض می‌رسانم.

 

در سالی که گذشت وبلاگ «بیلی و من» بوسیله ایادی دولت «مهرورز» فیل ـ تر شد. این تجاوزبه حقوق ما آمار خوانندگان را کلی پایین آورد. البته دوستانی از طریق سدشکن و فیل ـ ترشکن و چیزشکن‌های دیگر ما را فراموش نکردند ولی خب همه که این حال و حوصله را ندارند. از طرفی بعداز این واقعه رغبت و میل نوشتن در ما سیر نزولی پیدا کرد. یادش بخیر دالکه ما همیشه می‌گفت از قصابانی که نام قصابی‌شان «صداقت» یا «حقیقت» و یا چیزی در این مایه‌هاست هرگز گوشت نخرید که از خودشان بی‌ناموس‌تر و بی‌انصاف‌تر کسی نیست.

 

درسالی که گذشت بلاگرهای عضو حزب مشارکت  مبارزه انقلابی «سکوت» را بعنوان هم تاکتیک و هم استراتژیک سرلوحه شعارهای خود قرار دادند و تمام سال ۲۰۰۷ سکوت کردند. بیلی پیشنهاد می‌کند این نوع مبارزه را به فرهنگ سیاسی اضافه کنیم و از این به بعد بگوییم مکتب «سکوتیسم» افتخار کشف چنین مکتبی هم خب بالطبع متعلق به بروبچه‌های مشارکتی و اصلاح‌طلبان حکومتی است.

 

در سالی که گذشت هروقت ما وارد وبلاگ ف.م سخن شدیم، نوشته بود: « برای خواندن این مطلب در خبرنامه گویا روی اینجا کلیک کنید» ما هم آنقدر روی «اینجا»‌ی سخن کلیک کردیم که عادتی شده‌ایم و چشم بسته روی «آنجا»ش کلیک می‌کنیم.

 

درسالی که گذشت مادر دوست مهربانم عبدالقادر بلوچ برای همیشه جهنم جمهوری اسلامی را ترک گفت و از دست این همه ریش و پشم و تزویر و ریا راحت شد. روحش شاد.

 

در سالی که گذشت مجید زهری برای ترک وابستگی به نوشتن و وبلاگ و وبگردی خودش را با دست خودش در یکی از بیمارستان‌های ترک اعتیاد تورنتو بستری کرد و بحمدالله توانست این عادت مزمن و این وابستگی حطرناک را برای همیشه کنار بگذارد. بیلی می‌گوید مجیدجان شرح این پروسه‌ی دردناک را بنویس تا اگر بنده‌خدایی دچار چنین مرضی است از تجربیاتت بهره‌مند شود.

 

در سالی که گذشت همینکه ما با مهدی جامی گفتگو کردیم شد رییس رادیو زمانه! از آنروز به بعد هی بلاگرها به ما ایمیل می‌زنند که ترا به خدا، جان بیلی، بیا و با ما گفتگو کن چون دستت خیر دارد. دنیا را چه دیدی شاید محمد افراسیابی فردا شد معاون نخست‌وزیر سوئد یا وزیر امور خارجیان.

 

در پایان رویدادهای مهم سال گذشته و بعنوان اولین سنت این وبلاگ، با مشورت بیلی، وبلاگ سال ۲۰۰۷ را انتخاب کردیم. یک لحظه چشمها‌یتان را ببندید. خب حالا می‌توانید باز کنید. بیلی و من، وبلاگ ملاحسنی را بعنوان وبلاگ سال ۲۰۰۷ انتخاب کرد. دلایل این انتخاب عبارتند از پشتکار قابل ستایش او، نوشتن منظم و مرتب، دفاع از حقوق بشر و بجای اینکه همه‌اش از درس و مشق و بدی فلان استاد دانشگاه و جون بابا و مامان دیروز تزم را نوشتم. رفتیم سینما بستنی خوردیم بنویسد به افشای جمهوری اسلامی با سبک و سیاق خودش پرداخته و به پاس  چنین کارنامه‌‌‌ی مثبتی جایزه‌ای هم برایش داریم که لطف کرده آدرسش را برای ما ایمیل کند تا جایزه بیلی و من را برایشان پست کنیم. تمام.

 

 

بیلی: « می‌خوام تو انتخابات هشتم شرکت کنم.»

من: «آخه بیلی تو کجای دنیا دیدی که سگ بره رای بده.»

بیلی: «جایی ندیدم ولی تو جمهوری اسلامی می‌شه.»

من: «عزیز من انگار زده بسرت، سگ بره رای بده اونم تو جمهوری اسلامی که تو رو نجس می‌دونن.»

بیلی: « بدت نیاد، تو هم خنگی، هم بدبینی، هم هنوز بعد از سی سال اطلاعاتات در مورد این حکومت صفره، آخه مردحسابی تو نمی‌دونی هر چیزی که به عقل جن هم نرسه تو جمهوری اسلامی امکان اتفاق افتادنش هست!»

من: « بعـــــــــله اما نه دیگه بذارن سگا تو انتخابات شرکت کنند.»

بیلی: « همین! وقتی می‌گم خنگی بخاطر این چیزاست، این حکومت بستگی به شرایط و تنگ شدن قافیه همه کاری می‌کنه، مگه هی سن رای دهندگان را کم وزیاد نمی‌کنن؟ ها؟ خب فردا اگه ببینن بازار انتخابات کساده، مجلس یک ماده دوفوریتی تصویب می‌کنه که سگها می‌تونن تو انتخابات هشتم شرکت کنن، شورای نگهبان هم نصف روزه تاییدش می‌کنه.»

من: «پس پدرسوخته بگو یه چیزایی شنیدی که می‌گی می‌خوام رای بدم.»

بیلی: « نه! فقط مثه تو خنگ نیستم.»