گفتیم تا آشپزباشی دوباره به جنون آنی دچار نشده و خون جلوی چشمانش را نگرفته و تا شمشیرش را بر نداشته و گردن بیلی و من را که از جمله وبلاگ‌های کم‌نویس و بی‌جان هست نزده، چیزی بنویسیم.فرقی نمی‌کند که چی! پستی از سر ترس که حذفمان نکنند.

امروز ساعت ۱۲ بوقت اینجا، مجلس شورای اسلامی دانمارک، با نطق نخست‌وزیر طاغوتی، کافر، ضدانقلاب، ضد ولایت‌فقیه و سگ زنجیری امپریالیسم جهانخوار آمریکا و انگلیس، اصلا همه ابرقدرت‌ها در حضور ملکه‌ی بی‌حیا و طرفدار کاریکاتورهای مستهجن انبیاء آغاز بکار کرد. (آخه نمایندگان مجلس همه‌ی تابستان خورده و خوابیده بودند. بی‌وجدان‌های مستکبر‌پرور رفته بودند تعطیلات تابستانی، بدبخت‌ها هر سال می‌روند). اینکه نخست‌وزیر چه گفت بماند که نه بدرد شما می‌خورد و نه ما، مشق هرساله‌ است تازه خاک برسر تنبل می‌دهد دیگران برایش بنویسند. وقتی هم نطقش تمام می‌شود دفترش را می‌برد دو دستی تقدیم ملکه می‌کند که ایشان هم با خودنویس طلا خط می‌زند. بیرون مجلس هم ملت همیشه در صحنه دانمارک از بچه محصل‌ها گرفته تا معلم و دکتر و پرستار و حتا پلیس با مشت‌های گره کرده در حالیکه فریاد می‌زدند: «مرگ بر ضد ولایت فقیه» به سیاست‌های صرفه‌جویانه‌ی دولت اعتراض کردند. بجان خودتان همه‌ی این خبرها را سرکار که بودم دویست بار با گوشهای خودم از رادیو شنیدم. این هم پست امروز! بیلی هم خوشحال شد.

جریانی که با روی کار آمدن محمد خاتمی به اصلاح‌طلبان موسوم شدند، بعد از شکست در انتخابات یا بعبارت دیگر بعداز آنکه مجبور شدند قدرت را به قدر قدرت حکومت یعنی ولایت فقیه تقدیم کنند به دریوزگی افتادند. اوایل کوشش کردند گناه را به گردن کسانی بیاندازند که در انتخابات غیردموکراتیک و فرمایشی رژیم شرکت نکردند. این حرف خریداری نداشت. پس افتادن به جان آنهایی که مخالف ائتلاف با  مهدی کروبی و یا رفسنجانی بودند. خلاصه همه مقصر شدن جز خودشان و خب این پررویی را در این سی‌سال در مکتب آخوندیسم آموخته‌اند که حقیقت را باید فدای نظام کرد. امروز هم که جنگ سایه شومش را روی مهین بی‌رمق ما گسترده است خود و مردم ایران را دعوت به سکوت می‌کنند و نامش را هم می‌گزارند: «مبارزه».

در این پست، قصد دارم از ایرانیان داخل و خارج کشور در مورد حمله احتمالی آمریکا به ایران، نظرشان را بپرسم اما قبل آن بشنوید پاسخ خودم را به این پرسش که مدت‌ها مشغله‌ ذهنی‌ام بوده است.

«من اصولا با جنگ مخالفم حالا در هر پوششی می‌خواهد باشد، جنگ مقدس، دفاع از میهن، مبارزه با تروریست و ... برای من جنگِ خوب و جنگ بد وجود ندارد. جنگ یعنی کشتار، تخریب و ویرانی، مختل کردن زندگی روزمره یک ملت، نابودی محیط زیست، آسییب‌های جبران ناپذیر روحی و روانی و در یک کلام «خشونت مطلق». از این منظراست که من در هیچ جنگی شرکت نخواهم کرد».

و حالا  از شما می‌پرسم:

آیا اگر آمریکا به ایران حمله کند شما در کنار نیروهای نظامی جمهوری اسلامی قرار می‌گیرید و با مهاجمان می‌جنگید؟ اگر در خارج از کشور هستید به ایران برمی‌گردید و در جنگ شرکت می‌کنید؟ چرا؟

امیدوارم دوستان در این نظرخواهی شرکت کنند.