روز شنبه ۲۲ دیماه ۱۳۸۳ اولین وبلاگم در «پرشین بلاگ» مسدود شد. ایمیلی برایشان فرستادم و علت را جویا شدم (چقدر ما سادهایم)، تا به امروز پاسخی ندادهاند و میدانم نخواهند داد آن موقع دولت اصلاحات بر سر کار بود. بهرحال به همت سعید حاتمی یکروز بعد یعنی یکشنبه۲۳ دیماه «بیلی و من» راه افتاد. و حالا چند روزی است که از طریق دوستان بلاگر در ایران با خبر شدم که وبلاگم در بیشتر شهرها قابل دسترسی نیست و فیلتر شده است، اینبار در دولت مهرورز و اصولگرا، کاری از دستم جز نوشتن این یادداشت برنمیآید و حتا چندشم میشود برای این خدایان اخلاق، و عدالت و پیروان اسلام ناب محمدی اعتراضیه بنویسم وقتی میبینم خودشان برای قوانینی که وضع میکنند به اندازه یک دستمال کاغذی هم ارزش قایل نیستند. مگر وزارتخانه ارشاد اسلامی (سازمان جدید اطلاعات و امنیت اینترنت) در این طرح امنیتی و آزادیکش «ساماندهی پایگاههای اینترنتی ایرانی» مهلتی دو ماهه برای ثبتنام سایتها منظور نکرده است پس چگونه وبلاگ من قبل از این فرصت فیلتر میشود. حکومتی که برای قوانین خودش که مدام هم این قوانین ارتجاعی الهی ـ اسلامی را به رخ جهان میکشد یک صناری ارزش قایل نیست آیا لیاقت اعتراض و نامهنگاری را دارد؟
من اولین و بالطبع آخرین قربانی فیلترینگ نیستم این شتری است که در خانهی بیشتر وبلاگها میخوابد بویژه آنهایی که نگاهی انتقادی به منش و روش حکومت جمهوری اسلامی دارند. من از اهالی ریا و تزویر هیچ انتظاری ندارم اما از همکاران بلاگر انتظار دارم دستکم خبر فیلترینگ «بیلی و من» را در وبلاگهایشان انعکاس دهند. ملالی نیست به جز دوری دیدارتان.