دوست بلاگری ایمیل مفصلی برایم فرستاده است که در آن از من می‌پرسد: چرا در مقابل مسابقه وبلاگ‌های برتر رادیو دویچه‌وله سکوت کرده‌ام و چیزی نمی‌نویسم. راستش من در حال حاضر با هر گونه مسابقه ‌این‌چنینی مخالفم مگر این‌که خود بلاگرهای ایرانی و یا دستکم آندسته از فعالین وبلاگستان بعد از بحث و گفتگو به چنین نتیجه‌ای برسند که لازم است بخاطر تشویق بلاگرها و نوعی قدردانی از آنها چنین مسابقه و یا جشنواره‌ای برگزار شود. پیشنهادی هم دارم که در پایان این نوشته به آن اشاره خواهم کرد.

 مطالبی که در این چندروزه، همکاران بلاگر در تقبیح این مسابقه نوشته‌اند خوانده‌ام آنچه مشخص است ظاهرا این دوستان مشکلی با انتخاب وبلاگ‌های برتر (نمی‌دانم چرا نسبت به این صفت «برتر» حساسیت دارم، می‌شد بجای آن گفت: انتخاب وبلاگ‌های سال) ندارند بلکه برداشت من از حرفهای این دوستان این است که مشکل اصلی حسین درخشان است که به زعم آنان صلاحیت انتخاب وبلاگ‌ها را ندارد. اگرچه به صراحت این را نمی‌گویند اما جان کلام همین است.

 باید بگویم اینجانب مدتهاست اعتمادم را  به بی‌طرفی بخش فارسی رادیو دویچه‌وله و بی‌بی‌سی در حوزه خبر و تحلیل‌های سیاسی از دست داده‌ام شاید بخاطر این است که ایرانیان هرجا که امکانی پیدا می‌کنند بقول ف.م‌. سخن: « مثل تمام چيزهايی که وقتی در اختيار ما ايرانيان قرار می‌گيرد دفرمه می‌شود» دست به سواستفاده و حتا بی‌اخلاقی می‌زنند. تجربه یکسال کار من در بلاگ‌نیوز به من آموخت که ایرانیان مشکل فرهنگی وحشتناکی دارند که حتما و بخاطر تلنگر به ذهن‌هایی که هنور فکر می‌کنند ایرانیان باهوش‌ترین و بهترین ملت دنیا هستند در یادداشتی جداگانه به آن خواهم پرداخت. بنابراین مسابقه‌ای که  دویچه‌وله برگزار کرده‌است برای من فاقد اعتبار و ارزش است نه بخاطر انتخاب حسین درخشان یا هر فرد دیگری در هیات داوران بلکه اصولا  ایراد من به نفس ماهیت و هویت چنین مسابقه‌ای است که همانا بیماری جانبدارانه بخش فارسی این رادیوست. البته باید اضافه کنم که ما نمی‌توانیم از رسانه یا سازمانی بخواهیم که دست به چنین کاری نزند و یا باب دل ما رفتار کند همچنان‌که جمهوری اسلامی تاکنون چندین مسابقه وبلاگی برگزار کرده است که مورد تایید خیلی از بلاگرها نبوده و نیست. پس می‌ماند این که چه باید کرد؟ قبل از پرداخت به این چه باید کرد همانطور که در آغاز سخن گفتم در حال حاضر و بخاطر جوان بودن پدیده وبلاگ با برگزاری چنین مسابقاتی مخالفم اما چون می‌بینم برخی از دوستان بلاگر بدشان از چنین جشنواره‌هایی نمی‌‌آید پیشنهادی دارم که دوستان علاقه‌مند در پیام‌گیر این وبلاگ یا در وبلاگ‌های خودشان می‌توانند به تکمیل و یا نقد و بررسی نکات مثبت و منفی طرح پیشنهادی من بپردازند تا از دل آن چیزی قابل قبول (حداقلی) بیرون بیاید. نخست باید بگویم این‌ پیشنهاد برخی از دوستان که هر بلاگری ده وبلاگ محبوبش را نام ببرد تا از دل آن وبلاگ‌های نمونه را بیرون کشید چند ایراد اساسی دارد. ۱) با توجه به ۷۰۰ هزار وبلاگ ایرانی چنین انتخابی محدود می‌شود به یک گروه کوچک وبلاگستان که لینکشان در وبلاگ بیلی و من هست. ۲) این انتخاب سلیقه‌ای، فردی، دوستانه و فاقد نگاه کارشناسانه و حرفه‌ای است. ۳) تعارف ایرانی نقش اساسی در چنین انتخابی بازی می‌کند. باید اضافه کنم خود من هرگز به این که وبلاگ‌های محبوبم کدامند نیاندیشیده‌ام مثلا اتفاق افتاده است وبلاگی را که همیشه با ذوق و شوق می‌خوانده‌ام چند مطلب اخیرش را نه تنها پسند نکرده‌ام بلکه برایم بسیار بی‌ارزش هم بوده است و برعکس هم بوده وبلاگی که فکر می‌کرده‌ام چرت و پرت می‌نویسد با چند یادداشتی مرا جذب کرده است خب می‌توانم در یادداشتی جداگانه از سلیقه‌ام بگویم  که چه وبلاگ‌هایی را می‌خوانم و کدام را نمی‌خوانم بدون اینکه از کسی نام ببرم اما می‌دانم اگر بنویسم وبلاگ حسن و حسین و تقی وبلاگ‌های محبوب من هستند هم به شما و هم به خودم دروغ گفته‌ام.

پیشنهاد من برای انتخاب وبلاگ‌های سال:

۱) مسوولیت برگزاری این مسابقه را سایت‌های هفتان، دودردو و بلاگ‌نیور برعهده بگیرد (می‌توان سایت‌ها و سازمان‌های دیگر را هم پیشنهاد کرد). هرکدام نماینده‌ای را برای تشکیل یک کمیته سه نفره که کار سازماندهی و تبلیغی و عملی را انجام دهد معرفی کند. برخی از دوستان رادیو زمانه را برای برگزاری چنین مسابقه‌ای پیشنهاد کرده‌اند این رادیو می‌تواند بعنوان اسپانسر حامی این حرکت باشد و نماینده‌ای را هم به این کمیته  معرفی کند.

۲)  دلیل اینکه  هفتان، دودردو و بلاگ‌نیوز را بعنوان بانی این مسابقه و شاید مسابقات دیگر پیشنهاد می‌کنم این است که تقریبا و تحقیقا در وبلاگستان شناخته شده‌اند و تعداد بیشماری از بلاگرها همکار این سایت‌ها هستند.

۳) مسابقه وبلاگ‌های سال را می‌توان در کاتاگوری‌های مختلف برگزار کرد در عین حال این کمیته سه نفره عده‌ای از بلاگرها را بعنوان داور دعوت به همکاری کند که من چند نفر را همین‌جا نام می‌برم که می‌توان افراد دیگری را هم به آن اضافه کرد. محمد افراسیابی، حمید کجوری، علی اوحدی، ف.م. سخن، عبدالقادر بلوچ، مهدی جامی، حسن درویش‌پور، این افراد را از آن‌رو نام بردم که می‌دانم کمتر دچار شانتاژ و رفیق بازی خواهند شد در عین‌حال همه از ریش سفیدان وبلاگستان، و بدون تعارف بسیار فعال هستند. البته در این انتخاب من متاسفانه از خانم‌های بلاگر خبری نیست که ترسیدم اگر آنها را در ردیف ریش‌سفیدان وبلاگستان بگذارم رنجیده‌خاطر شوند لذا انتخاب خانم‌ها در کمیته داواران بماند بعهده دوستان!

۴) کمیته سه‌نفره طرحی را برای مسابقه تدوین و برای بحث عمومی منتشر کند بعد از جمع‌بندی نظرات، انتقادات و پیشنهادات، طرح نهایی تدوین و تصویب شود که البته هیچ‌چیز جاودانه نخواهد بود و می‌شود در آینده بعد از کسب تجربه تغییرات ضروری را در کلیت برنامه و مسابقه داد.

۵) جایزه برنده‌گان، علاوه بر مبلغی نقد، شامل لوح یادبودی هم باشد که طراحی این لوح یا مجسمه و یا هر چیز دیگر را می‌توان در وبلاگستان به مسابقه گذاشت.

۶) مسابقه را هر ساله می‌توان در روز سالگرد وبلاگ‌های ایرانی برگزار کرد، بنابراین اگر این پیشنهاد مورد تایید دوستان بلاگر قرار بگیرد تا آن‌روز وقت برای بررسی همه جزییات داریم. 

این چیزی است که به عقلم رسید و با شما در میان گذاشتم حال می‌میماند نگاه عزیران بلاگر به این پیشنهاد که هیچگونه تعصبی هم به آنچه گفته‌ام ندارم. من عادت دارم  نه در این مقوله که همه‌جا و همیشه در عین نق زدن آلترناتیو خودم را هم به نمایش بگذارم بقیه دست شماست.