خدمت دوستان عرض کنم که زیاد نگران بادمجان بم نباشید. بهرحال بلاگر هم آدم است. بیمار می‌شود، گاه بی‌حوصله، گاه دلش می‌خواهد گشتی بزند، شبی با دوستان یکرنگ بنشیند، عرقی بخورد و بقول ما لرها پایی دراز کند و...

علت غیبتم برمی‌گردد به کار جدیدم که از صبح شروع می‌شود تا پنج عصر و خب! خسته و کوفته برمی‌گردم خانه، تازه دو ساعتی هم رفت و برگشت را باید به آن افزود. دو هفته‌ای هم هست که شدیدا سرماخورده‌ام. گلو درد، عفونت، سرفه‌های پی‌درپی، کوفتگی و تمام دردهای یک آنفولانزای تمام عیار. همین‌حالا هم که این چند خط را برای خالی نبودن عریضه می‌نویسم با چندتایی مسکن قوی دوپینگ کرده‌ام وگرنه حال و دماغش نبود، به همه‌ی این‌ها علاقه‌مندی بنده را به فوتبال آن‌هم جام جهانی اضافه کنید و بعد حق بدهید که وقتی برای وبلاگ و وبگردی باقی نمی‌ماند. امیدوارم همکاران ناز و مهربان بلاگ‌نیوز به بهانه فوتبال دستکم آنجا را به تعطیلی نکشانند. کاش همکار خوب ما امیر علیزاده گزارش فوتبال را مستقیم در بلاگ‌نیوز بنویسد که می‌دانم خبرنگار ورزشی است. خلاصه خواستیم بقول پارسا بگوییم ما هستیم و سنگر را به این زودی‌ها خالی نمی‌کنیم.

 

تیم فوتبال جمهوری اسلامی با دوباخت و یک مساوی شانس صعود به مرحله‌ی بعدی را از دست داد. بهرحال توان این تیم همین بود که نشان داد و به نظرمن در حد یک تیم آسیایی بازی‌های بدی هم نکرد. آنچه برای من قابل درک نیست، خشم و واکنش عصبی فوتبال‌دوستان و برخی بلاگرها به بازی‌های این تیم بعنوان یکی از نمایندگان شایسته آسیا بود. انگار ملت انتظار داشتند این تیم به مرحله فینال برسد.

همبن‌که کشوری جزو ۳۲ تیمی باشد که توانسته‌است در این جشنواره جهانی شرکت کند خودش به تنهایی افتخارآمیز است و می‌توان به آن بالید بشرط آن‌که سطح توقع و انتظارات را پایین آورد و به واقعیت آن‌طوری که هست نگاه کرد.

واقعیت آن است که فوتبال آسیا، آفریقا، و حتا آمریکای جنوبی به‌جز چند کشور مطرح در مقابل فوتبال مدرن و سامان یافته‌ی اروپا حرف زیادی برای گفتن ندارند و این حقیقت را باید بدون تعصب پذیرفت.

فوتبال به‌طرز وحشتناکی محبوب‌ترین ورزش دنیاست و کشورهای اروپایی با توجه به همین محبوبیت به‌طور جدی روی این ورزش سرمایه‌گزاری کرده و می‌کنند. کشورهایی آسیایی و آفریقایی برای آن‌که به ته جدول سقوط نکنند باید ضمن خداحافظی از فوتبال «تصادفی» از اروپایی‌ها راه‌وکار را بیاموزند وگرنه همین آش است و همین کاسه!

چند روز پیش در حالی‌که خیلی کنجکاو شده بودم با بیلی زدم بیرون و زمین‌های فوتبال منطقه‌ای که در آن زندگی می‌کنم شماردم. ۹ زمین چمن استاندارد برای منطقه‌ای که حدودا ۷۰۰۰ نفر جمعیت دارد و چسبیده به کپنهاگ است. بچه‌ها هر زمانی که اراده کنند می‌توانند بروند و توپ بزنند و شهرداری هم وظیفه نگهداری این زمین‌ها را بعهده دارد.

قبل از انقلاب که جمعیت شهرم خرم‌آباد ۱۰۰،۰۰۰ نفر بود تنها یک زمین فوتبال داشت. نمی‌دانم امروز که جمعیت شهر مثل همه جای ایران چندین برابر شده است چند زمین چمن استاندارد دارد؟ این را همشهری‌های بلاگر بهتر می‌دانند!

 

گرچه دلم می‌خواست بلاگ‌نیوز از چنان امکاناتی برخوردار بود که می‌توانست هرساله به همه‌ی همکاران، دستکم بعنوان سپاس از زحماتی که می‌کشند و روز به روز بلاگ‌نیور را خواندنی‌تر می‌کنند هدیه‌ای بدهیم اما چه کنیم که در حال حاضر تمام هزینه بلاگ‌نیوز که مرتب هم بالا می‌رود از جیب پرداخت می‌شود و به جز یکی دو مورد کمک‌مالی و گرفتن تبلیغ کسی انگار خیال همیاری ندارد. بگذریم.

امسال خانم نرگس نویسنده وبلاگ هزارویک‌روزنه و آقای امیر علیزاده نویسنده فریادنامه، بعنوان همکاران سال ۱۳۸۴ انتخاب شدند. چگونگی انتخاب این دوستان به این شکل بود که من بعنوان سردبیر بخش فارسی این دو را به شورای سردبیران پشنهاد کردم که تایید شد. و اما دلایل این انتخاب:

۱) از همان روز راه‌افتادن بلاگ‌نیوز، این دو تن به‌طور جدی، پیوسته و تقریبا روزانه لینک داده‌اند، نرگس با ۶۷۷ و امیر با ۵۳۲ لینک در بین همکاران رکورد‌دار هستند.

۲) علاوه بر لینک دادن هردو ویراستار هم هستند که خودش کار می‌برد.

۳) لینک‌های هردو، متنوع و خواندنی است.

۴) اساسنامه و پرنسیب‌های بلاگ‌نیوز را همیشه رعایت کرده‌اند.

۵) به سرنوشت بلاگ‌نیوز علاقه نشان می‌دهند و همواره با پیشنهادات سازنده ما را یاری داده‌اند.

اینها و دلایل بیشمار دیگری که سخن را به دراز می‌کشد باعث انتخاب این دو همکار خوب و ارزنده ما شد. هدیه اهدایی برای هرکدام مبلغ پنجاه هزار تومان بود که به جای پرداخت نقدی بصورت کادو اهدا شد. البته دوستان بویژه سعیدحاتمی پیشنهاد داده بودند جشن کوچکی در ایران برگزار کنیم و در آن گردهمایی که حالت رسمی هم داشته باشد ضمن قدردانی از این دوستان جایزه هم تقدیم شود که امیدوارم برای سال‌های آتی چنین کنیم. و خب هنوزهم دیر نشده و دوستان بلاگری که این دو را می‌شناسند می‌توانند یک قرار وبلاگی بگذارند و چندساعتی با هم باشند.

به یک نکته دیگر اشاره می‌کنم و دیگر حرفی در این مورد ندارم. در کامنت نرگس یکی از دوستان بلاگر نوشته بود: «سلام.مجددا تبریکات صمیمانه من را بپذیرید. آقای علیمحمدی کار قشنگی انجام دادند. اما ایکاش ایشان این مسئله را به انتخاب عموم همکاران واگذار می‌کردند. می‌توانست زیباتر و جذاب‌تر باشد و همدلی بیشتری فراهم کند. البته در آن صورت هم من شخصا به شما رای می‌دادم.»

باید عرض کنم قصد ما این است که این انتخاب «همکار سال» را سنتی کنیم و بگذاریم بعهده شورای سردبیران بلاگ‌نیوز ( این کاری است مرسوم البته نه در سایت‌های ایران زمین) و البته انتخاب در بخش‌های دیگربلاگ‌نیوز هم صورت بگیرد.

با این‌حال پیشنهاد این همکار عزیز هم قابل تامل است. به نظرمن این‌کار را همکاران می‌توانند بطور مستقل و یا با همکاری شورای سردبیران هر سال، علاوه بر انتخاب «همکار سال» انجام دهند و می‌توان روی عنوان و شیوه‌ی عملی آن بحث و گفتگو کرد. بد نیست اگر دوستان از این فرصت استفاده کنند و نظرشان را اینجا بگویند تا شاید توانستیم به توافقی جمعی برسیم.

پی‌نوشت: با خبر شدم ششمین اردوی موسیقی ایرانی در آلمان امسال برگزار نمی‌شود در این‌باره در پست بعدی خواهم نوشت.