تازه از یبمارستان آمده بودم. رفتم سراغ کامپیوتر، عنوان نوشته فرهاد حیرانی را که خواندم دلم لرزید. ناخدا حمید کجوری نویسنده وبلاگ میداف همه را قال گذاشت و رفت، آن‌هم چه زود!

همین چندماه پیش بعداز عمل قلبم به من زنگ زد آنقدر خندیدیم که نزدیک بود بخیه‌های سینه‌ام پاره شود. با اینکه خودش بیمار بود مرتب به من روحیه می‌داد. قول دادم بدیدنش بروم، از کپنهاگ تا هامبورگ راهی نیست... هر دو بدقولی کردیم.

یکبار دیگر گفتگویم را با ناخدا بخوانیم. یادش گرامی باد

 یک توضیح: این اولین کار جدید من است که منتشر می‌کنم. زبان و لهجه‌ای که بکار برده‌ام برای همگان قابل فهم است. در جایی واژه لری «چوارشه» را بکار برده‌ام که به معنای وارونه و برعکس است. امیدوارم دوستان و خوانندگان این وبلاگ با اظهار نظر در مورد این ویدئو به من در ادامه کارهای بعدی کمک کنند.

واقعیت آن است که در انتخابات ۲۲ خرداد، میرحسین موسوی با آوردن اکثریت آرا، رییس‌جمهور ایران شد و همه شاهد بودیم که گروه نسبتا کوچکی با استفاده از راههای غیرقانونی و بطور ناگهانی و غیر منتظره کودتا کرد و محمود احمدی‌نژاد یکی از راسهای مثلث کودتا را ( سیدعلی خامنه‌ای، محمود احمدی‌نژاد و سپاه پاسداران) بعنوان رییس‌جمهور به ملت ایران تحمیل کردند.

کودتاهای خونین که نمونه‌های بسیاری از آن در تاریخ جهان ثبت شده است عملکرد مشابه و کلاسیکی دارند. مشترکات کودتاهای خونین عبارتند از:

۱) بستن تمامی راههای ارتباطی و خبررسانی مثل: روزنامه‌ها، تلفن، موبایل، اینترنت و...

۲) کنترل رسانه‌های دولتی  و مستقل و مجبور کردن آنها در ارسال خبرها و برنامه‌های کلیشه‌ای که از طرف ستاد کودتا به آنها دیکته می‌شود.

۳) بکاربردن خشنونت در مقابل هر اعتراض از جمله کشتن و دستگیرهای فله‌ای.

۴) دستگیری افراد با نفوذ حزبی و غیرحزبی که بر علیه آنها کودتا شده و شکنجه این افراد برای شکستن آنها و گرفتن اعتراف تا مجبورشان کنند کودتارا تایید و برحق بدانند.

۵) تشکیل دادگاههای نظامی با ظاهری فریبنده.

کودتای خونین ۲۲ خرداد تمامی مشخصه‌های کودتاهای کلاسیک را دارد و کسانی که آنرا کودتای مخملی می‌خوانند باید به ملت توضیح دهند که کجای این کودتا مخملی است.

اصولا وقتی صفت مخمل را برای انقلاب یا کودتا و یا هرچیز دیگر بکار می‌بریم یعنی عملی مسالمت‌آمیز و بدون خشنونت، حال آنکه طبق اطلاعات تایید نشده تاکنون ۳۰۰ نفر قربانی کودتا شده‌اند و شاهدیم که هر روز جسدی را به خانواده‌ها تحویل می‌دهند. آمار دستگیر شدگان هم رقمی بین ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ تخمین زده شده است.

با این وصف کجای این کودتا مخملی است؟

انتظار من از یک رسانه ملی

واقعیت آن است نه بخاطر شرایط امروز، بلکه سی سال است ایرانیان کمبود یک رسانه ملی و مستقل را حس می‌کنند. رسانه ملی که من آرزو دارم «تلویزیون» است. در این یادداشت سعی کردم از تکرار آنچه دوستان دیگر بدرستی بیان کرده‌اند خودداری کنم.

این رسانه به باور من باید:

۱) بودجه آن از طرف کمکهای مردمی، بویژه ثروتمندان، شرکتها و موسسات ایرانی که خواهان ایرانی آزاد و سربلند هستند تامین شود. این امر باعث استقلال این رسانه خواهد شد.

۲) کمک کنندگان نباید انتظار داشته باشند بدلیل کمکهای مالی، رسانه ملی سیاست و خط فکری آنها را تبلیغ کند و هیات مدیره باید در این مورد کاملا آزاد باشد و تحت فشار قرار نگیرد.

۳) روابط درونی و اداره این رسانه باید دموکراتیک باشد و در عین حال استانداردهای حرفه‌ای را رعایت کند.

۴) این رسانه باید به سلیقه‌ی طیف‌های مختلف اجتماعی، بویژه نسل جوان در تولید برنامه‌های خود توجه کند.

۵) تولیدات این رسانه باید به شکلی باشد که اعتماد ملت ایران یا دستکم اکثریت را جلب کند، بطوریکه مردم این رسانه را متعلق بخودشان بدانند.

۶) داشتن برنامه‌های متنوع هنری، فرهنگی، سرگرم کننده و حمایت از موسیقی ملی ایران.

۷) دعوت از مستندسازان برای تهیه برنامه از چهره‌های هنری، فرهنگی، سیاسی و ملی.

۸) نگاه مدرن،بدون تعصب و پپشداوری به تاریخ ایران که همواره توسط حکومتها تحریف شده است و دعوت از محققانی مانند دکتر ماشاءالله آجودانی و دیگران در برنامه‌هایی که در این زمینه تهیه می‌شود

در خاتمه از مهدی جامی، ف.م سخن، محمود فرجامی، مجید زهری، سعید حاتمی  و بلاگرهای کلاسیک ایرانی دعوت می‌کنم در این بازی شرکت کنند.