دلم برای نوشته‌های ممدعلی ابطحی و حسین درخشان تنگ شده است.

 

 

تغییراتی که قرار است در قانون اساسی جمهوری اسلامی بعد از کودتای ۲۲ خرداد بعمل آید:

 

۱) تغییر جمهوری اسلامی به حکومت پادشاهی اسلامی، چیزی مثل عربستان.

 

۲) اولین سلطان حکومت سیدعلی خامنه‌ای است که در فرصت مناسب به کاخ نیاوران کوچ می‌کند و در آنجا تاجگذاری خواهد کرد. او بنیانگذار سلسله خامنه‌ای است که پادشاهی در خاندانش موروثی خواهد بود.

 

۳) حذف مقام ریاست جمهوری در قانون اساسی و احیای پست نخست وزیری.

 

۴) نخست وزیر از طرف سیدعلی خامنه‌ای انتخاب و برای گرفتن رای اعتماد به مجلس فرمایشی معرفی می‌شود.

 

۵) نخست وزیر و هیات دولت زیر نظر سلطان، امور اداره کشور را بعهده خواهند گرفت و تنها در مقابل قبله عالم پاسخگو هستند.

 

۶) اولین نخست‌وزیر شاه سلطان سیدعلی خامنه‌ای، آقای محمود احمدی‌نژاد است که بزودی از طرف ایشان به مجلس معرفی می‌شود.

 

۷) آیت‌الله احمد جنتی یا یزدی اولین وزیر دربار شاه سلطان سیدعلی خامنه‌ای خواهند شد.

 

۸) تغییر نام شورای نگهبان به مجلس اسلامی سنا، که اعضایش را شاه سلطان انتخاب می‌کند.

 

۹) مجتبی خامنه‌ای ولیعهد ایران خواهد شد و اولین مقام رسمی‌اش، فرماندهی کل قوا خواهد بود.

 

۱۰) انحلال مجلس خبرگان و شورای مصلحت و تمام ارگانهایی که به شاه سلطان ممکن است وفادار نباشند.

 

باقی را شما خوانندگان عزیز نام ببرید:

 

۱) ما، گروهی از وبلاگ‌نویسان ایرانی، برخوردهای خشونت‌آمیز و سرکوب‌گرانه‌ی حکومت ایران در مواجهه با راه‌پیمایی‌ها و گردهم‌آیی‌های مسالمت‌آمیز و به‌حق مردم ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و از مقامات و مسوولان حکومتی می‌خواهیم تا اصل ۲۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران را -که بیان می‌دارد «تشکیل‏ اجتماعات‏ و راه‌ پیمایی‌ها، بدون‏ حمل‏ سلاح‏، به‏ شرط آن‏‌که‏ مخل‏ به‏ مبانی‏ اسلام‏ نباشد، آزاد است» رعایت کنند.

۲) ما قانون‌شکنی‌های پیش‌آمده در انتخابات ریاست جمهوری و وقایع غم‌انگیز پس از آن را آفتی بزرگ بر جمهوریت نظام می‌دانیم و با توجه به شواهد و دلایل متعددی که برخی از نامزدهای محترم و دیگران ارائه داده‌اند، تخلف‌های عمده و بی‌سابقه‌ی انتخاباتی را محرز دانسته، خواستار ابطال نتایج و برگزاری‌ی مجدد انتخابات هستیم.

 ۳) حرکت‌هایی چون اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری روزنامه‌نگاران داخلی، سانسور اخبار و وارونه جلوه دادن آن‌ها، قطع شبکه‌ی پیام کوتاه و فیلترینگ شدید اینترنت نمی‌تواند صدای مردم ایران را خاموش کند که تاریکی و خفقان ابدی نخواهد بود. ما حکومت ایران را به شفافیت و تعامل دوستانه با مردم آن سرزمین دعوت کرده، امید داریم در آینده شکاف عظیم بین مردم و حکومت کم‌تر شود.

پنجم تیرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

بخشی از جامعه‌ی بزرگ وبلاگ‌نویسان ایران

(این بیانیه به انگلیسی) 

به نقل از وبلاگ فانوس آزاد

 

 

 

گروهک طالبان بر خلاف اصلاح‌طلبان، به سرگردگی سیدعلی خامنه‌ای، برای تقلب در انتخابات خود را از قبل آماده کرده بود و دستکم در یکسال پایانی دوره ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد، کاملا سازماندهی شده بودند. بخاطر دارید که سیدعلی خامنه‌ای در دیدار با هیات دولت به آنها گفت اینطور کار کنید که پنج سال دیگر هم هستید. گروهک طالبان در انتخابات دوره نهم هم تقلب کرده بود و تجربه‌ای مثبت داشت. آنها حساب کرده بوده‌اند در این دوره هم کاری از دست کاندیداهای معترض ساخته نیست و مثل رفسنجانی، تقلب در انتخابات را به خدا واگذار خواهند کرد. اما اعتراض میلیونی مردم، پافشاری موسوی و کروبی در ابطال انتخابات و حمایت جانانه جهانی از جنبش سبز، تمام کاسه کوزه‌ و حسابگری آنها را به هم ریخت. سیدعلی خامنه‌ای و گروهک طالبان اینرا دیگر نخوانده بودند به همین‌خاطر بسرعت اعتماد بنفس‌شان را از دست دادند. از منظر روانشناختی فردی که اعتماد بنفسش را از دست می‌دهد، دیگر نمی‌تواند رفتارش را کنترل کند. عصبیت و حرکات نامعقول و حتا جنون‌زا علایم بارز این کیفیت روحی است. کشاندن نیروهای امنیتی به خیابان برای سرکوب اعتراضات مردم، تهدید به کشتار، دستگیری اطرافیان موسوی و کروبی، بستن کلیه راه‌های ارتباطی، دروغ گفتن و رفتارهای غیر انسانی با مردم همه نشانه آن است که سیدعلی خامنه‌ای و گروهک طالبان اعتماد بنفس‌شان را از دست داده‌اند و اینرا باید به فال نیک گرفت.

 

برخی از هموطنان و دوستان خارج از کشور، در این شرایط حکومت نظامی، انتظار دارند مردم ایران مثل روزهای اول میلیون، میلیون بیایند توی خیابان و فریاد بزنند مرگ بر دیکتاتور و بدتر کم‌کم دارند آیه یاس می‌خوانند. عزیران این مردمی که دارند در داخل مبارزه می‌کنند نه آدم آهنی هستند و نه سوپر من! آنها احتیاج به استراحت دارند. احتیاج به مشورت با یکدیگر را دارند. احتیاج به ارزیابی جنبش سبز را دارند. احتیاج به یافتن تاکتیک‌های تازه برای مقابله با سرکوبگران را دارند و صدها احتیاج دیگر.

من نه تنها مایوس نیستم بلکه به پیروزی مردم ایمان دارم. رژیم چنان ترک خورده که با هیچ چسبی نمی‌تواند آنرا وصله پینه کند. اگر برگردیم به دوران انقلاب ۵۷ خواهیم دید که ملت یکروزه پیروز نشد. بیایید از یاس حرف نزنیم. از امید بگوییم و بنویسیم. حق با ماست و پیروزی نزدیک است. هموطنان شجاع و شرافتمند داخل کشور خسته نباشید.

 

تلویزیون را روشن می‌کنم ایران و ندا را در صدر اخبار می‌بینم. رادیو گوش می‌دهم باز هم از ایران می‌گوید و از ندا آن گل پرپر شده، در اینترنت روی هر صفحه‌ای که کلیک می‌کنم باز ایران است. عکس ندا را همه‌جا می‌بینم، فیلم، نوشته‌های احساسی، صدای گریه، چهره سرگوبگران، خشم ملت... به ایران زنگ می‌زنم. خواهرم از آنسوی خط با گریه از ایران می‌گوید و از ندای زیبا... بیرون می‌روم تا لحظه‌ای بتوانم افکارم را جمع و جور کنم. همسایه‌ام را می‌بینم که از روبرو می‌آید. به هم که رسیدیم می‌پرسد از ایران چه خبر داری؟ نمیدانم چرا چهره‌اش غمگین است. می‌گوید: « آن دختر زیبا... نامش چه بود...آهان ندا! حیف شد. چه دختر زیبایی...». اشگم را پنهان می‌کنم و راه می‌افتم.‌ همه از ایران من، ایران ما، می‌گویند. همه از ندای من، از ندای ما می‌گویند. 

 

 

 

 

هرچه دنبال واژه یا صفتی می‌گردم تا سید علی خامنه‌ای را توصیف کنم پیدا نمی‌کنم. جنایتکار، دیکتاتور، بیشرم، پست، دروغگو، جلاد... نه کافی نیست نمی‌توان با هیچ واژه‌ای جانی بودن او را به تصویر کشید. نه هیچ واژه‌ای نمی‌تواند. آیا این عکس «ندا»  از هزاران واژه گویاتر نیست؟

 

 

اسامی کشورهایی که طی ۶ روز گذشته به آقای احمدی‌نژاد تبریک گفته‌اند، بر اساس اطلاعات مندرج در سایت رسمی ریاست جمهوری به شرح زیر است(عنوان دشمنان خارجی دموکراسی در ایران از من است) 

تبریک‌های مکتوب
۱) رييس جمهوری تاجيكستان
۲) رييس جمهوری ارمنستان
۳) پادشاه عمان
۴) رييس جمهوری روسيه
۵) رييس جمهوري خلق چين

تبریک‌های تلفنی:
۶) رييس‌جمهوری آذربايجان
۷) امير قطر
۸) رييس جمهوری افغانستان
۹) نخست وزير تركيه
۱۰) رييس جمهوری پاكستان
۱۱) رئیس جمهوری ونزوئلا

 

به نقل از: بلاگ‌نیوز

 

 

 

 

دیروز زیر باران شدید و در صفی طولانی که شاید برای اولین بار در تاریخ سفارت حکومت در دانمارک تشکیل شده بود رای دادم. برخی از دوستان قدیم را دیدم که مثل خودم برای اولین بار آمده بودند تا به دروغ و تزویر و ریاکاری  «نه» بگویند. توی صف، مردم بدون واهمه و با صدای بلند می‌گفتند به چه کسی رای خواهند داد و البته او محمود احمدی‌نژاد نبود. تا این لحظه نخوابیده‌ام و دوهفته است که بی‌قرارم. با آنکه تازه عمل جراحی کرده‌ام و باید استراحت می‌کردم چنان دچار هیجان و استرسم که چندبار دچار خونریزی شدم. اما  خوب می‌دانم ارزشش را دارد که بیدار ماند و بی‌قرار بود. مطئمن بودم امروز همراه با جوانان جان به لب رسیده ایران لبخند خواهم زد. دلم گرفته، بغضی گلویم را می‌فشارد... اما با این همه خیال خواب ندارم. باید در میدان بمانیم و آنها را مجبور کنیم تا از ملت ایران بخاطر این توهین بزرگ پوزش بخواهند.